— 302 — 



scheurt, blijkt het, dat hij geen tak, maar eene geheel afzon- 

 derlijke plant is, die hare wortels langs en in den stam des booms 

 heeft gevestigd, en uit dezen haar voedsel trekt. Die plant is 

 boomachtig; zij vormt hout, en is daarom van de andere woeker- 

 planten onderscheiden, die slechts een- of tweejarig zijn. Wij 

 kunnen dus de Vogellijm een woekerboompje noemen, het eenige 

 woekerboompje, dat in ons vaderland voorkomt. De Vogellijm 

 brengt kleine bloempjes en witte kleverige bessen voort, in welke 

 laatsten de zaden bevat, zijn. Een houtachtige stam, altijd 

 groene bladen en besachtige vruchten , ziedaar eigenschappen , die 

 in het plantenrijk eene vrij hooge ontwikkeling aanduiden ; maar 

 die de Vogellijm nog onnatuurlijker in onze oogen doen zijn dan de 

 Orobanche of het Warkruid. Want deze roepen ons reeds van verre 

 toe , dat zij iets doen 't geen niet behoorlijk is ; hun vale kleur en 

 hunne bladerloosheid kenmerken hen als verworpelingen van hoog 

 ontwikkelde plantenfamiliën; maar de Vogellijm heeft iets innemends 

 en bezit in groote mate de gaaf om zich goed voor te doen: ja voor 

 den oppervlakkigen beschouwer is zij in den winter een wonder 

 der natuur en speelt zij de rol van een alleraardigsten inval van 

 den vruchtboom die haar draagt. Het is echter maar al te waar 

 dat zij zulk een beschouwer bedriegt, den armen vruchtboom uit- 

 mercfelt, en voor boomgaarden , waar zij zich in een groote hoeveelheid 

 nestelt, eene plaag kan genoemd worden. En ook wanneer wij 

 hare deelen in 't bijzonder gadeslaan, dan zien we de wonderlijkste 

 en onnatuurlijkste afwijkingen van den gewonen plantengroei. Het 

 zaad van de meeste andere planten ontkiemt natuurlijk met eene 

 enkele kiem; maar de Vogellijm overtreedt die zeer algemeene wet, 

 en doet twee, drie, ja soms vele kiemworteltjes uit een enkel zaadje 

 te voorschijn komen. De kleur, die de kiem in de zaden van alle 

 andere planten bezit, is nooit groen; bij de Vogellijm is zij juist 

 groen. Ook zijn de wortels of wortelachtige organen, waarmede 

 de Vogellijm woekert, groen, iets dat bijna nergens anders in het 

 plantenrijk wordt aangetroffen. Bij de meeste planten is het uiteinde 

 van het worteltje bij het ontkiemen naar beneden en dus naar den 

 grond gerigt, zoodat, al keert men het plantje om, de wortel toch 



