— 303 — 



altijd naar den grond streeft. De Vogellijm groeit nooit op den 

 grond, maar alleen op een boom, en de ontkiemende worteltjes 

 streven niet alleen naar beneden, maar ook zijdelings en naar 

 boven, daar zij, slechts de duisternis zoekende, deze vinden in het 

 weefsel van den stam waarop zij woekeren. 



De innige zamenhang van de Vogellijm met den boom, Avaarop 

 zij woekert, heeft eenige overeenkomst, met die, welke wij kunst- 

 matig in het werk stellen bij het enten der vruchtboomen. Bij 

 het enten toch wordt een takje van den eenen boom met den 

 stam van een' anderen in zulk eene naauwe verbinding gebragt, 

 dat de cellen van het eerste ineengroeijen met die van den laatsten, 

 en dat daardoor de ent haar voedsel uit den vreemden stam ont- 

 vangt, en op dezen groeit even als een natuurlijke tak. — Maar 

 om het enten te doen slagen is er eene gelijksoortigheid of ten min- 

 ste eene groote overeenkomst noodig tusschen de ent en den stam, 

 waarop het geplaatst wordt; de Vogellijm daarentegen wijkt in haar 

 wezen doorgaans geheel af van de boomen waarop zij woekert. 



Het is waarschijnlijk, dat de zaden der Vogellijm door de vogels 

 worden verspreid en in hunne uitwerpsels onverteerd op de boomen 

 vallen. De ouden hebben dit ten minste verzekerd, en de ouden 

 sloegen den bal niet in alles zoo geheel mis. — Van de Syringen- 

 boomen, die op de tinnen van oude burgten en vervallene kerken 

 groeijen, is het bekend, dat zij ontstaan zijn uit zaden, die reeds 

 een togt gemaakt hebben door de magen der katuilen, en juist 

 door dien togt geschikt zijn geworden ter ontkieming. 



De Vogellijm is eene klassieke plant: zij heeft hare legenden en 

 overleveringen, en speelt zelfs eene rol in de Scandinavische My- 

 thologie, eene eer, die weinig planten is te beurt gevallen. In de 

 mythe van Baldur is zij de Misteltein , die, door eene onvoorzigtigheid 

 van Treya, den blinkenden god doodelijk gewond doet vallen. De 

 Scandinaviërs za£<en dus in haar een werktuig: des onsceluks. 



De oude Germanen, Britten en Galliërs hielden de Vogellijm in 

 hooge achting, en beschouwden haar niet als eene schadelijke woe- 

 kerplant, maar als eene gave des hemels en als een geneesmiddel 

 tegen vele kwalen. Vooral wanneer zij in de heilige eikenbosschen 



