— 318 — 



Zijne klaauwen en pooien zijn niet sterk, alleen zijne vleugels en zijn 

 bek maken zijne kracht uit. Dikwijls wordt de prooi verteerd op de 

 jagtplaats, dikwi.ils ook op eene rots die tot slagtbank dient. 

 Maakt de Gier jagt op een grooter dier, een zwaar schaap of een 

 oude c^ems die in de nabijheid van eenen afgrond graast, dan vliegt 

 hij in naauwe kringen om hen heen en tracht hen zoo angstig te 

 maken, dat zij tot den uitersten rand der diepte vlugten; dan vliegt 

 hij met verdubbelde vaart langs hen heen, en waagt het niet zelden 

 hen met vleugelslagen in den afgrond te storten, waar hij dan den 

 verpletterden buit volgt. Zijn eerste werk is dan de oogen uit te 

 pikken ; vervolgens sclieurt hij den buik open , en verslindt eerst de 

 ino-evvanden , daarna de beenderen. Levende katten verbrijzelt hij 

 den schedel en dan gaan zij in eens naar binnen. Meermalen 

 heeft men opgemerkt dat deze vogel de beschrevene wijze van 

 oorlo» voeren ook op jagers, die in gevaarlijken toestand op de 

 uitstekende spits eener rots stonden, of een steilen bergweg opklom- 

 men, heeft willen aanwenden, en deze verzekerden dat het suizen, 

 de snelheid en de kracht der geweldige vleugels een' duizelenden, 

 bijna onweerstaanbaren indruk maakten. Eenmaal beproefde een Lam- 

 mer"-ier met eenen os, die aan den rand eens steilen afgronds stond, 

 naar beneden te vliegen en hield hardnekkig met zijne pogingen vol , 

 doch de onversaagde viervoeter verloor zijne gewone bedaardheid 

 niet. Met neergebogen kop bleef hij vast staan en wachtte rustig 

 het ooo-enblik af dat de Gier de nutteloosheid zijner pogingen inzag. 

 Als de Gier in de morgenuren zijne jagtoefeningen heeft volbragt, 

 o'aat hij in de door hem bewoonde rotsen rusten en zit het overige 

 wedèelte van den dag stil, oogen schijnlijk lui en wezenloos, in 

 zijn nest of op eene kale rots. Heeft hij geene jongen te verzor- 

 -^'•en, of wordt hij nïet op de eene of andere wijze in zijne rust gestoord, 

 dan ziet men hem zelden meer uitvliegen; weinig wordt hij dus 

 "ezien, daar zich geene reizigers 's morgens in de jagtvelden 

 van den Gier bevinden. Zonder trekvogel te zijn, verwisselt hij 

 toch vau jagtveld naarmate van de jaargetijden. In het voor- 

 jaar bewoont hij de midden- en hoogere deelen der Alpen en 

 nestelt in uitgeholde koppen of ontoegankelijke spitsen, die door 



