— 319 — 



overhangende gedeelten der rotswanden eenigzins zijn gedekt. 

 Dikwijls ziet men de nesten op grooten afstand en ieder Alpen- 

 bewoner kent ze. Zij zijn echter ongenaakbaar , en buiten het schot » 

 der ver dragende buksen. De zamenstelling dezer nesten is eenvoudig 

 en trotsch, doch nog nooit door een natuuronderzoeker naauwkeu- 

 rig opgenomen. — Tot onderste laag vindt men eene menigte hooi 

 en stroohalmen , varenkruiden en stengels op een groot aantal krui- 

 selings gerangschikte takken liggen. Daarop rust dan eerst het krans- 

 vormige, uit heestertakken bestaande met dons en mos bekleede 

 nest. Zeer vroeg in het jaar legt het wijfje 3, hoogstens 4, zeer 

 groote, wit en bruin gevlekte eijeren, waarvan zij gewoonlijk slechts 

 twee uitbroeit. In een kortelings gedooden vogel vond men reeds 

 in het midden van Februarij een geheel voldragen en tot het leg- 

 gen rijp zijnde ei. — Van de twee uitgebroeide jongen schijnt er 

 meestal nog maar één te worden opgevoed. Zij zijn met wit dons 

 bezet, en hebben uit hoofde van hunnen grooten misvormden krop 

 en buik een zeer onbehagelijk voorkomen. De zeer dikke en warme 

 vederen der ouden, die hun eekhoorntjes, hazen en lammeren 

 verschaffen, verwarmen de jongen ook in de gure voorjaarsdagen. 

 In den zomer vliegen de Lammergieren gewoonlijk in de hoogste 

 ijsbergen rond en bezoeken vlijtig de bovenste vlakten , waar gemsen-, 

 schapen- en geitenkudden grazen. Zij schijnen zich in dezen tijd, waarin 

 de jongen reeds medevliegen, minder aan de nabijheid der nesten 

 te binden. In den winter worden zij , door de groote woestheid der 

 bergtoppen, gedwongen hun verblijf lager te houden; nooit komen 

 zij echter in de diepere vlakten. De gemsen hebben zich dan, even 

 als de meeste dieren der Alpen die geen winterslaap houden, in 

 de wouden begeven, waar de Gieren niet jagen. Een afgedwaalde 

 vos, die wat laat in den morgen naar zijn hol terugkeert, een in 

 den sprenkel gevangen haas, berghoenders en kraaijen, misschien 

 een marder, zijn dan het eenige wat er voor de Gieren overblijft. 

 Zoo dwingt de honger hen al dieper en dieper af te zakken , waar zij 

 gemakkelijker een haas, een hond of eene kat kunnen meester worden. 

 Als zij gaan zitten kiezen zij steeds even als de kondors een rots- 

 punt. Hunne korte pooten en lange vleugels zouden eene opstijging 



