— 328 — 



Tegenwoordig wordt de struisvogel, behalve in Egypte, in de 

 meeste vlakke en opene streken van Afrika aangetroflen. Het blijkt 

 intusschen uit de vergelijking van een groot getal levende voor- 

 werpen dat de struizen , welke uit het noordwestelijke gedeelte van 

 Afrika, b. v. van Algiers, Tripoli en Tunis tot ons gebragt wor- 

 den, altijd aanzienlijk kleiner zijn dan die, welk van de Kaap de 

 Goede Hoop levend tot ons komen. 



De struisvogel wordt in vrijen staat meestal troepsgewijze aan- 

 getroffen. Hij loopt met buitengewone snelheid, schielijker als 

 een paard, en met uitgebreide vleugels , welke hij als het ware dan 

 riemen in de lucht gebruikt, om zijnen loop te versnellen. Het 

 is een sterke vogel, die vooral veel kracht in de pooten heeft. Zoo 

 als bij de meeste vogels, zijn het de zinnen van het gezigt en het 

 gehoor, die ten koste der overige ontwikkeld zijn. Hij wordt, vooral 

 in de gevangenschap, zeer vet. Het vleesch der jonge vogels wordt 

 gegeten; dat der ouden is taai en heeft een slechten smaak. De 

 struisvogel voedt zich met zaden en allerlei planten, en slikt dikwijls 

 steenen of andere harde voorwerpen in. In de gevangenschap wordt 

 hij meestal met granen of allerlei andere zaden, wortels of andere 

 groenten, zoo als salade, en met brood gevoed. Hij drinkt dagelijks 

 omstreeks acht pond water, in den winter nog meer, maakt, zoo als 

 vele andere vogels, zijne vederen gaarne nat en baadt zich in het zand. 



De struizen houden zich meestal op groote met gras, heide, of 

 andere kruiden begroeide vlakten op, en worden somtijds introepen 

 van eenige honderden aangetroffen. Bij aannaderend gevaar nemen 

 zij spoedig de vlugt, waarbij zij, tegen den wind in, met groote 

 snelheid wegrennen. In den tijd der voortplanting leeft ieder man- 

 netje met zijne drie of vier wijfjes afzonderlijk. Deze leggen hare 

 eijeren gezamenlijk in een nest , hetwelk uit eene eenvoudige uitholling 

 van den grond bestaat en om welke zij eene soort van dam van aarde 

 of zand krabben. De eijeren worden door elkander gelegd en liggen 

 niet bij uitsluiting op de puntige einden, zoo als sommige reizigers 

 opgegeven hebben. In de meer gematigde streken, zoo als in Zuid- 

 Afrika, worden de eijeren bebroed, en men zegt, dat de haan 

 vooral des nachts daarop zit, ten einde de roofdieren, welke de 



