— 833 — 



naam ten tijde van de ontdekking der Moluksche eilanden door de 

 Portugezen aan den gewonen Kasuaris gegeven, die op zijne beurt 

 nu met zijnen Maleischen naam Kasuaris genoemd wordt. 



De Emev, heeft veel meer overeenkomst met de struizen dan de 

 eigenlijke Kasuaris. Hij is hoog op de pooten, naar evenredigheid 

 zelfs nog hooger dan deze, en zijn bek is breed en plat als bij de 

 struizen. Zijne vleugels zijn daarentegen kleiner en hunne vederen 

 lang en smal zoo als die der overige deelen. Hij houdt, ten opzigte 

 zijner grootte, het midden tusschen de Amerikaansche en Afrikaan- 

 sche Struizen, daar hij eene hoogte van zes voet bereikt. De kleur 

 der vederen is bij beide seksen een vaal bruin. Aan den hals staan 

 deze vederen zoo enkel dat de paarschachtig gekleurde huid door- 

 schijnt. De bek en pooten zijn zwart. De geheel jonge voorwerpen 

 zijn grijsachtig, en op de bovendeden met witte en zwarte strepen 

 voorzien. 



Deze groote vogel was vroeger over het geheele vaste land van 

 Australië, de naburige kleine eilanden en Tasmanië verspreid. Tegen- 

 woordig reeds, dus omstreeks vijf-en-zestig jaar nadat hij aan de 

 natuurkundigen bekend werd, is hij in vele dezer streken, waar de 

 Europeanen volkplantingen gesticht hebben, grootendeels uit- 

 geroeid. 



Hij heeft, ten opzigte zijner zeden, veel overeenkomst met de 

 struizen. Hij loopt met buitengewone snelheid. De honden jagen 

 dezen vogel zeer ongaarne, eensdeels om den onaangenamen reuk 

 van zijn vleesch, anderdeels omdat zij de slagen zijner pooten 

 vreezen, met welke hij zijne vervolgers afweert. Het vleesch der 

 ouden is zoetachtig en taai; niet te min wordt het veel gebeten. 

 Dat der jongen daarentegen is voortreffelijk van smaak. Hij is zeer 

 schuw, en wordt niet zelden in kleine gezelschappen van acht 

 tot tien stuks aangetroffen. Het eenige stemgeluid, dat hij laat 

 hooren, is een zwak suisend gedruisch. Het nest van dezen vogel 

 is eene eenvoudige uitholling in het zand. Men vindt gewoonlijk 

 daarin zes tot zeven fraai donkergroene, segrijnachtig gespikkelde 

 eijeren. Mannetje en wijfje houden zich steeds in de nabijheid van 

 het nest op, en broeden beurtelings. 



