— -óu — 



kop en schedel begrensde. De vederen waren grijsaclitig van kleur. 

 De naakte huid van den bek was wifc, in het geel- of blaauwachtige 

 trekkende; de hoornschede van den snavel zwart, op den bovensnavel 

 in het geelachtige trekkende. De pooten waren geelachtig. Het oog 

 was donkergrijs of zwartachtig. 



In het leven had deze vogel eene meer opgerigte houding dan 

 de kalkoen; dat is te zeggen, zijne pooten waren in de geledingen 

 minder gebogen. De romp daarentegen werd in eene horizontale 

 rigting gedragen, terwijl de hals in de hoogte gerigt was. Dit 

 laatste was tevens het geval met de staartvederen. De naar het 

 leven in de vrije natuur gemaakte afbeeldingen stellen den Dodo 

 meestal in eene vlugge houding en als met groote stappen loopende , 

 voor. Zoo als dit in de meeste door menschen onbewoonde streken 

 ten opzigte van vele dieren wordt waargenomen, was hij intusschen, 

 even als de duiven en andere vogels dier streken, zoo weinig schuw, 

 dat men hem met stokken kon doodslaan. Volgens het zeggen 

 van verscheidene reizigers werd hij ook verhinderd in het ont- 

 vlugten door de buitengewone hoeveelheid vet, hetwelk zijn lig- 

 chaam bedekte. De in Europa levend vertoonde voorwerpen hadden, 

 volgens de oude schilderijen, eene minder vlugge, loggere, meer 

 ineengezakte houding dan die in vrijen staat, hetgeen intusschen 

 een gewoon verschijnsel is bij vogels in lange gevangenschap levende. 

 Behalve dat zijn deze schilderijen, wat de onderlinge verhouding der 

 enkele deelen betreft, zoo onjuist geteekend, dat zij een zeer onvol- 

 ledig en zelfs verkeerd denkbeeld geven van den waren aard des vogels. 



De Dodo werd tot onmiddelijk aan het zeestrand waargenomen, 

 en wij vinden nergens vermeld, dat hij ook in de binnenste, berg- 

 achtige streken van het eiland leefde. Over zijn voedsel zwijgen de 

 verhalen der reizigers ; zij vermelden alleen , dat men , even als bij den 

 Struisvogel , steenen in zijne maag heeft gevonden. De zonderlingste 

 opgaaf is die, dat de Dodo slechts één ei zoude gelegd hebben: 

 een verschijnsel dat tot nog toe slechts bij sommige watervogels 

 werd opgemerkt. 



De lezers van het Album der Natuur zullen zich herinneren, 

 dat de hoogleeraar w. vrolik reeds (zie Jaargang 1853, blz. 177) over 



