~ 345 - 



vijf-en-veertig pond, en was dus bijkans even groot als de eigen- 

 lijke Dodo; maar hij was hooger op de pooten dan deze. De pooten 

 en de bek worden voor het overige door i.eguaï vergeleken met 

 die van eenen kalkoen. Van den bek des solitaire van Eodriguez zegt 

 deze reiziger, dat hij tevens overeenkomst had met dien van den 

 kalkoen , maar grooter en sterker gekromd was. De vleugels waren 

 klein en met zachte vederen bezet. De schenkels waren tot aan de 

 voetwortels met vederen bekleed. De hals was niet langer dan die 

 van eenen kalkoenschen haan. De kleur der vederen was grijs- 

 of bruinachtig; die der oogen zwart. Deze vogel kon, even als de 

 overige Dodos, niet vliegen. Leguat zegt, dat zij het dier alleen 

 dienden om zich te verdedigen , en zich met snelheid in eenen 

 kring rond te draaijen. Bij deze beweging werd een sterk geruisch 

 veroorzaakt, dienende, zoo als voornoemde reiziger beweert, om 

 elkander te roepen. 



DE KLEINE DODO VAN VAN DEN BKOIICKE 



DiduH Brouckei. 



Cauchr, die in hetjaar 1638 

 veertien dagen op Mauritius 

 vertoefd had , spreekt van vo- 

 gels, van de grootte eener kip, 

 met eenen snipachtigen bek , 

 en die men met de hand kon 

 vangen , door hen een stuk rood 

 laken voor te houden. Zij wa- 

 ren , volgens LEGUAT,die hun 

 den naam van Qelïnottes gaf, 

 reeds in 1698 zeer zeldzaam geworden. In de reis van van den 

 BKoucKE, die van den 19 April tot de 24 Mei 1617 op Mauritius 

 vertoefde, vindt men , tegenover de afbeelding van den eigenlijken 

 Dodo, die van eenen kleineren vogel zonder staart, die blijkbaar 

 eene van de overige Dodo's zeer verschillende soort en hoogst waar- 

 schijnlijk die voorstelt, van welke Cauche cti i.eguat spreken. 

 Verder is er van dezen vogel, die tevens sedert lang schijnt uit- 

 geroeid te zijn, niets bekend. 



