349 



verbergen. Wan- 

 neer hij liier niet 

 meer veilig is voor 

 de vervolgingen 

 der jagers en hon- 

 den, kruipt hij in 

 rotsholen , holle 

 boomen, of in diepe 

 en lange gaten in 

 den grond, welke 

 hij zelf graaft. Men 

 zegt, dat hij ook 

 in deze holen zijne 

 eijeren legt, in een nest, uit varen en gras vervaardigd. Wan- 

 neer hij zit, trekt hij den kop tusschen de schouders en steunt 

 met de punt van den snavel op den grond. Bij het loopen , het- 

 geen met buitengewoon groote snelheid geschiedt, rekt hij denhals 

 uit. Hij houdt zich over dag schuil en komt slechts bij nacht 

 te voorschijn. Bij de vangst bedienen zich de inboorlingen om 

 die reden van fakkels. Men zegt dat hij zich met worinen voedt, 

 die hij met zijne nagels uit den grond graaft. In het naauw ge- 

 bragt, verdedigt hij zich tegen de aanvallen van menschen en 

 dieren en brengt hun niet zelden met zijne krachtige pooten , 

 teenen en nagels gevaarlijke wonden toe. Daar de huiden dezer 

 vogels dienen tot het maken van kleedingstukken voor de inboor- 

 lingen , en zij veel gejaagd worden, zijn zij nu reeds zeer zeld- 

 zaam en schijnen weldra het lot eener algemeene vernieling, het- 

 geen reeds verscheidene andere merkwaardige dieren van onzen 

 aardbol getroffen heeft, te zullen deelen. 



De derde soort, Apteryx Owenii, is nog een weinig kleiner; 

 zij heeft eenen korteren snavel dan de voorgaande, als ook smal- 

 lere vederen , en is over geheel het ligchaam met witachtige dwars- 

 banden voorzien. (Zie de afbeelding in de reeds genoemde Verhandeling 

 van den Hoogleeraar van der hoeven in dit Album, Jaargang 

 18.53, bl. 4.) 



