RAÏTEINKRUID-ETEUS. 



vJiider de vergiften, die het delfstofl'elijke rijk oplevert, is het 

 raiienhruicl of arsenicum^ voorzeker een der lievigste en gevaarlijkste. 

 Ieder onzer lezers deukt bij het vernemen van dien naam aan een 

 zwaar vergift, dat door de misdaad bij voorkeur tot werktuig wordt 

 gekozen, en dat nog vaker door achteloosheid tot betreurenswaardige 

 vergiftigings-gevallen aanleiding geeft. Reeds betrekkelijk kleine 

 hoeveelheden zijn voldoende om meer of minder belangrijke ver- 

 giftigings-verschijuselen op te wekken. Ja men leest van slepende 

 rattenkruids-vergiftigingen, die door het gebruik — maar het aan- 

 kotidend gebruik — van uiterst geringe hoeveelheden rattenkruid zou- 

 den ontstaan, en welke, na eeue reeks van ziekelijke verschijnselen 

 ten gevolge gehad te hebben, eindelijk, na maanden en zelfs na 

 jaren, in den dood zouden geëindigd zijn. 



Bij dit alles moet het ons vreeuid voorkomen, wanneer wij hooreii 

 van menschen , die van het gebruik van rattenkruid eene gewoonte 

 maken, zonder dat dit hun nadeel schijnt te berokkenen. Het is 

 echter zeker, dat er zulke menschen, zulke ratlenkruid-eters, zijn. 

 Hetgeen J. f. von tschudi daarvan niet lang geleden heeft mede- 

 gedeeld, is zoo belangrijk, dat het wel eene kleine plaats in dit 

 Album verdient. 



De gewoonte, arsenicum te eten, is in de bergstreken van Oos- 

 tenrijk, Stiermark, 'en bepaaldelijk in Salzburg en Tyrol tamelijk 

 algemeen verbreid, vooral onder de gemzenjagers. De rattenkruid- 

 eters verschafien zich het rattenkruid onder den naam van Hedri 

 (Hidri, Hidrich — Huttenrook) van rondtrekkende kruidenverzame- 

 laars, die het in de Hongaarsche glashutten koopen van de arbei- 

 ders; of zij verkrijgen het van veeartsen, kwakzalvers enz. Hun 

 oogmerk bij het gebruik van dit vergift is tweeledig. Tn de eerste 



