- 357 — 



het de Natuur mogelijk is geweest zulk eene menigte alle onder- 

 ling verschillende diersoorten — want van individuele verscheiden- 

 heden spreken wij hier niet — daar te stellen, dan luidt het ant- 

 woord, dat het eerste en voornaamste middel, dat zij daartoe bezigt , 

 de invoering is van zeer onderscheidene trappen van volkomenheid 

 onder de dieren. Het is over dat onderscheid in volkomenheid 

 dat ik te dezer plaatse het een en ander in het midden wensch te 

 brengen. Ik zal ten dien einde eerst het denkbeeld, dat wij ons 

 van meerdere of mindere dierlijke volkomenheid moeten vormen, 

 trachten duidelijk te maken, — vervolgens de vraag: "hoe de Natuur 

 is te werk gegaan om bij de dieren zulk een verschil in volko- 

 menheid daar te stellen," zooveel mogelijk beantwoorden, — en ein- 

 delijk nog op de eene en andere bijzonderheid opmerkzaam maken, 

 die tot een regt begrip en eene juiste opvatting van het vroeger 

 gezegde onmisbaar is. 



AVat is dierlijke volkomenheid.? Wat hebben wij er onder te 

 verstaan, Vi'anneer wij lezen of hooren spreken van meer of minder 

 volkomene dieren? Het is niet zonder belang, dat wij onze denk- 

 beelden dienaangaande eenigzins naauwkeurig bepalen, en ons, zoo 

 mogelijk, van het regt verzekeren om die uitdrukkingen te blijven 

 gebruiken. Het denkbeeld van volkomenheid of volmaaktheid is 

 genomen van voorwerpen, die door menschelijke kunst vervaardigd 

 zijn, en daarvan overgedragen op alle zaken, van welken aard oolc. 

 Wij noemen eene zaak dan volkomen , wanneer er niets aan ont- 

 breekt, — wanneer er niets is, wat er nog bijgevoegd zou moeten 

 worden, om haar te doen zijn, wat zij zijn moet. In het algemeen 

 is dus datgene volkomen, wat alle de eigenschappen bezit, die tot 

 zijn wezen behooren. Er is nu wel geen twijfel aan, of alle be- 

 staande levende wezens zijn volkomen , daar elk hunner juist dat 

 is, wat het volgens den wil des al wijzen Scheppers zijn moest. De 

 minst zamengestelde infusiediertjes, de eenvoudigste schimmels 

 voldoen geheel aan de bestemming van alle organische wezens, 

 namelijk : zich zelve in stand te houden en hunne soort voort te 



