— 379 — 



heid, maar naar de meerdere of mindere volkomenheid der afzon- 

 derlijke deelen boven elkander moeten worden geplaatst. Vele dieren 

 zullen dan in elTce dezer reeksen eene plaats innemen, maar in de 

 eene eene hoogere, in de andere eene lagere. In de reeks b. v. die 

 den aard van het geraamte ten grondslag heeft, zullen de haaijen 

 en roggen beneden de meeste overige visschen staan; maar in die 

 reeksen, welke berusten op den ontwikkelingsgraad van het zenuw- 

 stelsel, en op de volkomenheid der voortplantingsorganen zullen zij bo- 

 ven alle Visschen, en tusschen deze en de Kruipende dieren geplaatst zijn. 

 In de tweede plaats is de leer van eene enkele onafgebrokene 

 dierenreeks te verwerpen, omdat zij eene volstrekte eenheid van 

 plan in de vorming van het gelieele dierenrijk veronderstelt. Volg- 

 den alle diersoorten, of ook maar alle geslachten van dieren zoo 

 op elkander, dat elke volgende soort of elk volgend geslacht als 

 de hoogere ontwikkeling van de voorgaande soorten en geslachten 

 kon worden aangemerkt, dan zou er eigenlijk voor de gezamenlijke 

 dieren slechts een enkele grondvorm bestaan, van welken zij allen 

 slechts wijzigingen zijn zouden; — de natuur zou alle dieren vol- 

 gens een enkel plan zamengesteld hebben, en het verschil der dieren 

 zou slechts berusten op wijzigingen van dat algemeen plan. Zo'ó 

 ver drijft de natuur echter haar beginsel van spaarzaamheid niet. 

 Er bestaat zonder twijfel bij de dieren eene zekere eenvormigheid 

 van hunne zamenstelling, voor zoo ver men eene algemeene over- 

 eenkomst waarneemt in de hoofdorganen, welke tot het zamenstel 

 van elk dier behooren; wel niet bij elk dier, maar toch overal door 

 het geheele dierenrijk heen vinden wij een spijskanaal, klieren, 

 vochtvoerende buizen, een hart, kieuwen of longen, zenuwen en zenuw- 

 middenpunten, spieren en hefboomen , enz. ; en ook de weefsels, waaruit 

 die organen bestaan, zijn of van denzelfden aard, of althans met 

 elkander vergelijkbaar. Maar eene algemeene eenheid van plan in 

 de zamenvoeging dezer elementen tot dieren ontwaren wij niet. De 

 natuur is bij de zamenstelling van het dierenrijk van meer' dan 

 één plan uitgegaan; zij heeft niet een , maar verscheidene grond- 

 vormen zich voorgesteld, en elke van deze uitgewerkt, wef altijd 

 met inachtneming van haar beginsel van volmaking, maar toch op 



