— 380 — 



eene voor eiken eigenaardige wijze. Zoo kent men in het dierenrijk 

 ten minste vier hoofdtypen , vier wezenlijk van elkander verschil- 

 lende vormen van bewerktuiging, waarvan elke volgens een algemeen 

 plan is gevormd, maar die onder elkander zoo zeer verschillen , dat 

 zij niet als ontwikkelingen van een en hetzelfde denkbeeld kunnen 

 worden aangemerkt. Gij gevoelt, dat ik hier de vier hoofdafdeelin- 

 gen des dierenrijks, de Gewervelde dieren, de Weekdieren, de 

 Gelede dieren en de Straaldieren op het oog heb. Deze afdeelingen 

 vormen onder elkander geene reeks, zooals men oppervlakkig be- 

 schouwd meenen zoude; integendeel, het is er bijna even zoo mede 

 gelegen, als met de veronderstelde reeks van planten en dieren, 

 waarvan ik zoo even sprak. Evenmin als de volkomenste plant den 

 overgang uitmaakt tot het on volkomenste dier, even zoo min is het 

 volmaaktste Straaldier een overgang tot het onvolmaaktste Gelede 

 of Weekdier, of het volmaaktst Gelede tot het onvolmaaktst Gewer- 

 velde. Die afdeelingen toch volgen niet op elkander, maar zij 

 staan, om zoo te zeggen, naast elkander, al is het ook, dat de 

 eene lager begint en niet zoo hoog reikt, dan de andere. Zoo is 

 er geen twijfel aan , of de laagste Gewervelde dieren staan niet zóó 

 laag, als de laagste Weekdieren en Gelede dieren, en de hoogste 

 Gewervelden zijn verre boven de volkomenste der beide genoemde 

 afdeelingen verheven. De laagste der Weekdieren en Gelede dieren 

 staan op hunne beurt niet zoo laag, en de hoogste veel hooger, 

 dan bij de Straaldieren 't geval is. Maar in elke afdeeling zijn de 

 laagste diervormen onvolkomener ontwikkeld , dan de hoogste in die 

 afdeeling, welke men in 't algemeen als lager kan beschouwen. De 

 volkomenste Weekdieren zijn hooger ontwikkeld dan de onvolko- 

 menste Gewervelde dieren , en de eenvoudigste Weekdieren wederom 

 lager dan sommige der volkomenste Straaldieren ; en hetgeen ten 

 opzigte der Weekdieren waar is, is het ook ten aanzien der Gelede 

 dieren, daar er bijna geene reden bestaat om aan de eene dezer 

 afdeelingen den voorrang te geven boven de andere. 



Hieruit blijkt al weder genoegzaam de valschheid van het denk- 

 beeld eener enkelvoudige reeks, waarvan elke diersoort, of, wil men , 

 zelfs elk diergeslacht of elke familie, een lid zou uitmaken. En 



