omgang was echter daartoe noodig; want in eenen grooteren kring 

 zocht KUEB nimmer te schitteren. Uit zijnen aard stil en overmatig 

 bescheiden, hield hij zich dan altijd op den achtergrond. Dit was 

 het ook wat hem steeds verhinderde, na het uitgeven zijner disser- 

 tatie, als schrijver onder zijnen eigenen naam op te treden. Slechts 

 eenmaal deed hij het; maar toen was het niet om eigen roem te 

 behalen, maar om der nagedachtenis van zijnen overledenen vriend, 

 den voor treffelij ken wencjcebach, hulde te bewijzen, en hij deed 

 dit toen op eene wijze, die ieder overtuigen moest, dat de schrij- 

 ver zelf een warm hart bezat en een meester was in het gebruik 

 der taal. 



Heeft dan ook rueb minder geschitterd in de oogen van het 

 algemeen, — heeft de roem zijnen naam niet omgeven met eenen 

 zoo vaak ijdelen stralenkrans, — die naam leeft toch in de nage- 

 dachtenis van hen, die hem hebben gekend, als die van een edel 

 mensch, die, geheel vrij van zelfzucht, zijne vele talenten steeds 

 heeft aangewend ter bevordering van hetgeen hij wist goed en nut- 

 tig te zijn, en die als zoodanig onder de hoogst verdienstelijke 

 leden der maatschappij zal gerangschikt worden door elk, die meer 

 prijs stelt op innerlijk gehalte dan op uiterlijken glans. 



