-besluiten uit de plotselinge verdwijning der vaste sterren, welke de 

 maan in haren loop, gedurende korter of langer tijd, doch hoog- 

 stens een goed uur, bedekt. Uit deze veelvuldig waargenomene 

 sterrebedekkingen blijkt namelijk, dat de maans-dampkring , zoo hij 

 bestaat, minstens 1000 maal ijler moet wezen dan onze aardsche-, 

 want reeds een slechts iets digtere dampkring zou eene bespeur- 

 bare straalbreking moeten bewerken, welke deels eene trapsgewijze 

 verzwakking van het licht der bedekt wordende ster zou veroor- 

 zaken, deels vooral den tijdsduur der bedekking merkbaar verlen- 

 gen. De maan heeft dus geen' dampkring. Maar diensvolgens kan 

 er ook geen water noch eenige andere vloeistof aan hare opper- 

 vlakte bestaan, want deze vloeistof zou onmiddellijk verdampen en 

 eene atmospheer vormen, 't geen met de waarnemingen in strijd is. 

 Dewijl voorts de meeste verbrandingen bestaan in eene scheikundige 

 verbinding van luchtsoorten met andere stoffen, zoo kan, in den 

 regel althans, noch vuur noch licht op de maans-oppervlakte on- 

 derhouden worden. Eindelijk behoeft het geluid tot zijn ontstaan 

 en voortplanting insgelijks de aanwezigheid^ eener veerkrachtige 

 gas-vormige vloeistof, en dewijl deze op de maan niet gevonden 

 wordt, zoo zijn ook de stem, het voertuig der gedachten , de toon- 

 kunst, de uitdrukking des gevoels, van de maan geheel verbannen. 

 Inderdaad ontwaren wij door onze kijkers op hare oppervlakte ook 

 niets anders dan naakte kale rotsen en bergen, zonder eenigen 

 plantentooi, hoedanige er hier en daar op enkele plekken onzes 

 aardbols gevonden worden instreken, die vroeger door onderaardsch 

 vuur verwoest zijn. In de uitgebrande vulkanen van Auvergne b. v. 

 treft men enkele zulke woestenijen aan , waar mijlen ver plant noch 

 dier gezien wordt. 



In vroegere tijden, toen men nog niet tot de overtuiging geraakt 

 was dat op de maan geen water bestaan kan , en men haar , door eene 

 voorbarige toepassing van aardsche analogiën, oceanen toedichtte, 

 heeft men de groote , doorgaans eifene , vlakten , die gezamenlijk 

 ^/s der ons toegewende helft beslaan , voor zeeën en meeren gehouden, 

 en ze door phantastische benamingen {Mare Serenitatis, Tranquil- 

 liiaiis, Nectaris, Palus putredinis , Oceanus procellarum) onderschei- 



