16 



doode weefsels hebben echter, in weerwil dat daarin alle omzettin- 

 gen en wisseling van stoffen hebben opgehouden, toch nog niet 

 alle beteekenis voor de plant verloren. Zoo b. v. zijn de cellen der 

 oude houtlagen, die het binnenste van eenen stam innemen, ge- 

 heel verdroogd en met lucht gevuld; maar zij dienen dan nog tot 

 het daarstellen van een stevig geheel, dat den boom tegen het ge- 

 weld des storms bestand maakt, en evenzoo zal het ons straks 

 blijken, hoe de kurklaag, welke den stam bekleedt, ofschoon wer- 

 kelijk een dood weefsel zijnde, toch door beschutting der daarbin- 

 nen gelegen teedere, nog levende weefsels voor de plant van het 

 hoogste gewigt is. 



Gelijk reeds gezegd is, bezitten de stam en de oudere takken 

 onzer boomen zulk eene kurklaag, die men reeds dadelijk herkent 

 aan de gewoonlijk grijze of grijsachtig bruine kleur. In jeugdigen 

 leeftijd ontbreekt zij echter en zijn de takken doorgaans groen, 

 soms rood. De oorzaak hiervan is, dat dan het buitenste laagje, 

 hetwelk als een vlies den tak of de jeugdige loot bekleedt, en 

 waaraan men den naam van de "opperhuid" geeft, geheel bestaat 

 uit eene enkele laag van digt aaneen gesloten liggende cellen, die 

 glasheldere wanden bezitten en een meestal waterhelder sap bevat- 

 ten, dat slechts bij sommige planten rood gekleurd is. Is het sap 

 echter, gelijk gewoonlijk, kleurloos, dan moet de tak zich groen 

 vertoonen, omdat, door de doorschijnende opperhuid heen, de die- 

 per gelegen cellenlagen gezien worden , welke eene groene kleurstof 



bevatten , die men chlorophyl of blad- 

 groen noemt. 



De nevenstaande afbeeldingen , bij 

 eene 2üOmalige vergrooting geteekend, 

 kunnen hiervan eenig denkbeeld geven. 

 Eig. 1 stelt een klein gedeelte voor der 

 opperhuid van eenen jeugdigen tak van 

 eenen vlierboom, verkregen door met 

 een scherp mes even eene kleine insnij- 

 ding in eene schuinsche rigting te ma- 

 iritr. 1. ken , en nu het dunne , tusschen het mes 



