- 19 



de meeste gevallen , en althans bij alle eigenlijke boomen , de kurkvor- 

 ming eenen aanvang neemt. Dit geschiedt eenvoudig door verdeeling 

 der daar aanwezige cellen. Men ziet namelijk binnen in eene cel 

 (zie fig. 2 p) een aanvankelijk zeer dun tusschenschot ontstaan, 

 dat allengs dikker wordt, en tevens worden de twee aldus gevormde 

 cellen grooter, waarna zich hetzelfde in de binnenste dezer beide 

 cellen weder herhaalt ; en daar nu gelijktijdig, of kort na elkander, 

 ook de overige cellen derzelfde laag zich aldus door het ontstaan 

 van tusschenschotten vermenigvuldigen, zoo kan men zich ligtelijk 

 voorstellen, hoe, door voortgezette cel verdeeling , na eenigen tijd tus- 

 schen de opperhuid en de schors zich eenige cellenlagen gevormd 

 hebben, waar men derigting, in welke de celvermenigvuldiging heeft 

 plaats gegrepen, nog daaraan herkennen kan, dat, gelijk uit fig. 3 



blijkt , de cellen op min of meer 

 regelmatige rijen achter elkan- 

 der geplaatst zijn. Reeds hierin 

 onderscheiden zich de kurk- 

 cellen van de schorscellen, maar 

 bovendien ook nog daardoor, 

 dat zij digt aaneen gesloten 

 liggen, zonder spoor van tus- 

 schencellige holten ; iets dat 

 van veel gewigt is te achten , 

 omdat daardoor het doel , waar- 

 toe de kurklaag eigenlijk bestemd is, namelijk beschutting der 

 daar binnen gelegen weefsels, alleen kon bereikt worden. Ook 

 maken wij nog opmerkzaam op de min of meer geslingerde wan- 

 den, die aan vele kurkcellen eigen zijn, aanduidende, dat de groei 

 in de ruimte sterker geweest is, dan die der overige weefsels, zoo- 

 dat de wederzij dsche cellen als het ware elkander hebben zoeken 

 te"^ verdringen. Eindelijk zijn die wanden steeds licht bruinachtig 

 geel gekleurd, terwijl daarentegen de wanden der meeste overige 

 plantencellen geheel doorschijnend en kleurloos zijn. Wat den inhoud 

 aanbelangt, zoo is deze aanvankelijk een sap, dat slechts door wei- 

 nfge daarin zwevende deeltjes troebel is, doch in de oudere, dat 



2^ 



Fig. 3. 



