— 20 



is in de buitenste kurkcellen, verdwijnt dit allengs en wordt dan 

 door lucht vervangen. 



Uit het gezegde blijkt dus, dat de kurk zich door celverdeeling 

 der buitenste schorscellen vormt, en derhalve gestadig van binnen 

 aangroeit. Intusschen wordt niet alleen daardoor, maar ook door den 

 groei der overige inwendige weefsels, de omvang van den tak of stam 

 al grooter en grooter, en daar nu de vroeger beschreven opperhuid 

 al spoedig ophoudt in dien groei te deelen , zoo is het noodzakelijk 

 gevolg, dat na eenigen tijd de opperhuid afsterft, scheurt en laps- 

 gewijs wordt afgestooten, zoo dat dan de kurk de buitenste opper- 

 vlakte inneemt. In fig. 4 is zulks voorgesteld; bij n m is reeds 



^^_^ ^ eene scheur in de 



^S^^^^TP'^' opperhuid. Tevens 



5.'^ kan men in deze af- 

 beelding, en in fig. 3, 

 vergeleken met fig. 2, 

 zien , hoe, vóór dat 

 deze verscheuring 

 plaatsgrijpt, de op- 

 perhuidcellen nog 



eenigzins van vorm 



Fia:. 4. 



veranderen door zich 

 in de rigting van 

 den omtrek uit te 

 rekken, en aldus 



eenigermate 

 woorden. 

 De hier 



aan eenen grooteren omvang van het deel te beant- 



gegeven schets van de wijze der kurkvorming in het 

 algemeen bestaat slechts uit eenige hoofdtrekken , met opzettelijke 

 weglating van vele bijzonderheden, welker vermelding ligtelijk het 

 hier ontworpen beeld zoude verduisterd hebben. Enkele dier bij- 

 zonderheden willen wij echter nog aanstippen , ten einde rekenschap 

 te geven van de in het oog loopende verschillen, welke de kurk- 

 laag bij onderscheidene boomen aanbiedt. Elk weet toch, dat de 

 oppervlakte der stammen van onze eiken, beuken, linden, ypen , 



