— 21 - 



berken enz., een zoozeer verschillend voorkomen heeft, dat er wei- 

 nig oefening toe behoort, om hen, ook zonder op de takverdeeling 

 en den vorm der bladeren te letten , alleen daaraan te herkennen. 

 Dit verschil wordt enkel te weeg gebragt door de aan eiken boom 

 eigene ontwikkelingswij ze der kurklaag, de grootte en vorm der 

 deze zamenstellende cellen, den graad van haren onderlingen zamen- 

 hang, de uitrekbaarheid harer vliezen, enz. Ook de leeftijd heeft 

 hierop grooten invloed. Aanvankelijk zijn alle jonge stammen tame- 

 lijk glad, doch daar de buitenste, dat is oudste kurklagen, niet 

 meer groeijen, zoo gebeurt hetzelfde als hetgeen wij vroeger van 

 de opperhuid zagen. Er ontstaan daarin barsten , scheuren , en in 

 enkele gevallen, b, v. bij den Plataan, wordt jaarlijks tegen het 

 einde des zomers de kurklaag afgestooten, die zich in het vorige 

 jaar gevormd heeft. Groote lappen , die eene dikte van een tot 

 twee strepen hebben , vallen van zelf af en laten de licht groen- 

 achtig geel gekleurde oppervlakte bloot, waaraan weldra eene nieuwe 

 kurkvorming aanvangt. Hier heeft dus eene geheele verwisseling van be- 

 kleedsel plaats , geheel herinnerende aan de vervelling van vele dieren. 



Bij zulk eenen boom is de stam derhalve altijd slechts met eene 

 enkele kurklaag bekleed. Doorgaans echter blijven vele zulke zich 

 jaarlijks vormende lagen nog eene reeks van jaren in onderling 

 verband, zoodat het kurkbekleedsel al dikker en dikker wordt. Het 

 sterkst heeft dit plaats bij den kurkeik en den kurkolm , en op 

 doorsneden van gewone kurk kan men de jaarlijks gevormde kurk- 

 lagen herkennen aan strepen, die iets donkerder gekleurd zijn dan 

 het overige weefsel , een gevolg daarvan , dat de cellen , die op het 

 laatst van het saisoen ontstaan zijn , eenen meer platten vorm heb- 

 ben en gevolgelijk digter opeen gedrongen liggen dan de overige, 

 waardoor de tint, die voortgebragt wordt door de algemeene kleu- 

 ring der celwanden, op die plaatsen iets donkerder is. 



Zeer eigendommelijk vertoont zich de kurk des berkenbooms. 

 Ieder kent die in hunne jeugd bruinroode, later witte stammen, 

 welke in een landschap eene zoo sprekende tegenstelling opleveren 

 met de kleur der stammen van alle andere boomen. Ook is het 

 genoeg bekend, hoe dit bekleedsel der berkenboomen zich in vele 



