— 28 - 



den, waai' hij gi'oeit, moge uit het volgende blijken. Tyndale 

 (in zijn werk: The Islancl of Sardinia, London 1849) deelt mede, 

 dat in een gedeelte van een bosch, op het eiland Sardinië, hetwelk 

 85,000 kurkeiken bevat, in den loop van een en twintig jaren 

 tweemaal eene schilling der boomen geschied was, en daar nu ge- 

 middeld elke boom 75 ponden kurk levert, zoo waren daarvan in 

 het geheel 6,575 tonnen ingezameld , ter waarde van 1,275,000 gulden. 



En wanneer wij nu , van deze beschouwing der kurkvorming en 

 der kurkinzameling in het groot, terugkeeren tot hetgeen ons het 

 mikroskopisch onderzoek leert aangaande het maaksel der kurkzelf- 

 standigheid zelve, dan kunnen wij naast deze cijfers andere stellen, die 

 ons de grootheid der natuur ook in de kleinheid harer voortbrengselen 

 doen bewonderen. Dunne doorsneden van gewone kurk, onder het mi- 



kroskoop ge- 

 bragt, vertoo- 

 nen zich hetzij 

 als fig. 5 of als 

 fig. 6 , al naar 

 gelang van de 

 rigting, waar- 

 in de doorsne- 



Fig. 5. Tig. 6. de genomen is. 



Hieruit besluiten wij, dat de kurkzelfstandigheid is zamengesteld 

 uit cellen , die de gedaante hebben van onregelmatige zeshoekige 

 zuiltjes, met min oï meer bogtige oppervlakten. De gemiddelde dwarse 

 doormeter dier cellen bedraagt V30 streep , hare gemiddelde lengte ^/js 

 streep. Berekent men nu hieruit hoeveel van zulke cellen in eene gege- 

 vene ruimte voorhanden zijn , dan bevindt men, dat een kurkenstop van 

 eene gewone wijnflesch uit ruim 200 millioenen zulke cellen bestaat ! 

 In alle kurk komen echter ook gedeelten voor, die uit eene minder 

 veerkrachtige en weeke zelfstandigheid bestaan, dan het overige 

 weefsel, en zich bovendien daarvan onderscheiden door eene don- 

 kerder roodbruine kleur. Het onderzoek leert, dat deze bestaan 

 (zie fig. 7) uit groepen van nog kleinere cellen, doch die zeer 



