PLANTENGROEI AAN DE LANDENGTE VAN PANAMA. 



Jcir heersclit hier meer afwisseling in den plantengroei, dan men uit 

 de gelijkmatigheid van luchtstreek en grondgesteldheid zoude ver- 

 wachten. De zeekusten en alle die streken, welke blootstaan aan 

 de -wisseling van vloed en ebbe en aan de uitwasemingen der zee, 

 hebben een eigenaardig aanzien ten opzigte der daar voorkomende 

 gewassen, welke in het algemeen een lederachtig, glad en dik- 

 gerand blad bezitten. In alle moerassige plekken, welke met den 

 waterspiegel gelijk liggen, vindt men ondoordringbare bosschen , die 

 verpeste dampen uitwasemen en schadelijke ziekten in den omtrek 

 te weeg brengen. Duizenden van moskieten en zandvliegen ver- 

 vullen de lucht; groote alligators (kaaimans) blakeren zich in de 

 zon aan den moerassigen oever, en liggen stil, met groote oogen 

 rondziende en te water gaande zoodra iemand nadert. De uitdroo- 

 ging dezer schrikkelijke moerassen is bijna niet mogelijk. Talrijke 

 Avicennias, met hare op groote aspersiën gelijkende wortelstok- 

 ken, schieten ontelbare nieuwe scheuten op, zoodra de oude stam 

 gevallen is. BhizopJioras (de mungleboom) schieten hunne wortelen in 

 alle rigtingen van de takken des stams door de lucht heen naar den 

 slijkerigen bodem, en ondersteunen de kroon van den stam naar 

 alle zijden. Te Panama, waar de vloed eene hoogte van 33 voeten 

 bereikt, staan deze boomen dikwijls onder water en de woelende 

 branding spoelt hunne kroonen af, zonder dat hun wasdom daar- 

 onder schijnt te lijden. De natuur schijnt voor dit gewas bijzonder 

 gezorgd te hebben; want hun zaad kiemt reeds, terwijl de vrucht 

 nog aan den boom vast zit, en eerst, wanneer de kiemwortel eenige 

 duimen ver uitgeschoten is, valt het zaad naar beneden en groeit 

 in het weeke slijk verder voort. In het zand der zeekusten wast 

 eene soort van klokwinde {Ipomaea pes caprae) in wilden overvloed. 



