— ;J1 — 



Zijne uitloopers zijn dikwijls meer dan 200 voeten lang. Meer om- 

 hoog, Avaar de bodem vaster wordt, zijn bosschen van kokospalmen, 

 giftige manchenilleboomen , enz. 



Geheel anders is de plantengroei op de Savannes, welker effene 

 of slechts weinig golvende oppervlakte het grootste gedeelte van 

 het jaar met zoden van het glinsterendste groen bedekt zijn. Hier en 

 daar ontspruiten groepen van hoornen. Zilveren beken, kudden vee, 

 troepen wild (herten enz.) en verspreid staande hutten der inlanders 

 geven leven aan het landschap, dat door gemis van palmen en 

 boomvarens meer het karakter heeft van een Europeesch park, dan 

 van eene landstreek tusschen de keerkringen in Amerika. De gras- 

 zode dier Savannes is overal digt, als in eenen Engelschen tuin, 

 en toont, behalve ontelbare soorten van grassen, ook vele sierlijke 

 vlinderbloemen , polygaleën , gentianen en violen; en het kruidje-roer- 

 mij-niet {Mimosa pudica), die op enkele plekken het 't geheel over- 

 heerschend gewas is , sluit hare teedere bladen , zoodra er een harde 

 voetstap nabij komt. Bij de stroomen ziet men vooral talrijke 

 standelkruiden (OrcMdeën), en de Vanielje wast in menigte op de 

 stammen van jonge boomen, welke menigmaal buigen onder het 

 gewigt dezer woekerplanten. De groepen van den Clmmicale of zand- 

 papierboom [Ctiratella americana L.) verleenen zonderlinge trekken 

 aan het landschap. Hij strekt zich uit over geheele distrikten, en 

 toont overal eenen ijzerhoudenden bodem. Hij bereikt eene hoogte 

 van 40 voeten, en zijne papierachtige bladen maken bij het suizen 

 des winds een ratelend geluid, dat ons herinnert aan een Euro- 

 peeschen herfst, als de Noordenwind de bladeren van het geboomte 

 afzweept. 



Bosschen bedekken overigens wel twee derden van het geheele 

 grondgebied. De hoogte der boomen, het digte loof en de ontel- 

 bare woeker- en slingerplanten verhinderen den toegang der zonne- 

 stralen en verspreiden eene bijna volkomene duisternis. De regen is 

 zoo menigvuldig en de vochtigheid zoo groot, dat het verbranden 

 dezer wouden geheel en al onmogelijk is. Berthot.d seemann, 

 Eeise um die Welt, Hannover 1853, I. pag. 262-265. 



V.H. 



