— 34 



Ten bewijze van de menigvuldigheid van de kleinere soort strekke , 

 dat ik in Junij 1. 1. in weinige oogenblikken , in een ondiep en 

 modderig slootje van geringe lengte, een twintigtal ving, en er meer 

 dan twintig nestjes verzamelde. Het zal niet te ruim gerekend zijn , 

 als men aanneemt, dat op dat plekje veertig nestjes waren, die elk 

 gemiddeld zes-en-veertig eitjes bevatten, waaruit derhalve 1840 mas- 

 kers kunnen komen. Velen strekken anderen dieren tot prooi, en 

 kunnen op andere wijzen verloren gaan, maar niemand kan twijfe- 

 len of er blijven zeer velen overig. De groote tor vindt men hier 

 mede niet zelden, maar doorgaans in geringer getal. 



Wij handelen eerst over den grooten pikzwarten WaterJcever. 

 Met regt draagt het insekt den naam van de groote, want het 

 overtreft in geheele ligchaamsont wikkeling elke soort van zijn ge- 

 slacht, ja ook die van andere geslachten van torren, die bij ona 

 en elders in Europa plegen huis te houden. De gewone lengte is 

 41/2 Ned. duimen. Aan de glinsterend zwarte kleur van het geheele 

 ligchaam, vooral van de gansche rugvlakte, ontleent zij den bijnaam 

 van pik-zwarte (piceiis), haar door unnaeus gegeven. De Eransche 

 schrijvers noemen dit insekt HydrojiUle hrwi, hoewel het niet blijkt 

 dat het in hun land eene eigenlijk bruine kleur zou, hebben. De 

 bruine tint, aan de kleine tor niet zelden waarneembaar, als zij 



onder water is, komt minder 

 bi.] de groote voor. 



Zie hier eene volwassene, 

 mannelijke tor, in natuurlijke 

 grootte, naar de afbeelding 

 van LYONET. Het is fig. 15 van 

 pi. 1 in LEssER, Théologie des 

 Insectes, avec remarques de 

 LYONEï (1742), of fig. 12 van 

 pi. 13 in LYONET Recherches 

 sur Vanatomie et les metamor- 

 phoses d' Insectes ; ouvrage pos- 

 Umme publié par de haan. 

 (Parijs 1S32.) 



■j^^- 



