— 36 — 



één: fig. 13, d. De beide achterste paren verschillen bij de seksen 

 niet en zijn ware zwempooten. De voet is gerekt, aan den buiten- 

 rand eenigzins getand, aan den binnenrand verbreed door stevige 

 haren. Aan het laatste lid zijn twee kleine nageltjes en een spoor. 



Onze tor leeft steeds in het zoete water, en bedient zich slechts 

 bij wijlen van hare vleugels om een ander verblijf op te zoeken. 

 Dit schijnt in den avond of "'s nachts plaats te hebben. Een traag 

 zwemmer kan men haar niet noemen , maar er zijn er die sneller 

 zwemmen. Lyonet vindt voor dit minder snelle als oorzaak, dat 

 beide paren zwempooten niet gelijktijdig, noch paar voor paar be- 

 wogen worden , maar b. v. de regter poot van het tweede paar en 

 de linker poot van het derde worden opgetrokken, terwijl de linker 

 van het tweede en de regter van het derde paar worden uitgestrekt. 

 Evenwel schiet de tor soms met groote snelheid naar beneden en 

 bezigt hierbij alle zwempooten, hetgeen noodig is, omdat het insekt 

 ligter is, dan water, en dus neigt te drijven. Vandaar dat het zich 

 onder water aan planten, steenen enz. vasthoudt, en er langs kruipt. 

 Het is uit dien hoofde raadzaam dergelijke voorwerpen te plaatsen 

 in de glazen, waarin men ze bewaart, om hen waar te nemen. Houdt 

 men de tor lang buiten het water, dan zal zij niet meer kunnen 

 onderduiken en bij de pogingen om te zwemmen meestal bezwijken. 



Niettegenstaande migee, waterplanten "het voornaam voedsel" van 

 de groote watertor noemt, aarzelen wij niet haar voor een waar 

 roof- of vleeschetend dier te houden. Trouwens evengenoemd natuur- 

 kundige voegt er bij , dat zij ook met gretigheid doode larven en 

 waterslakken verslinden. Erisch hield {Beschr. v. allerley Insecten, 

 II, 32. Berl. 1721.) torren, zoowel die bij hem uit de pop kwa- 

 men, als die hij ving, gedurende den winter in het leven en zegt 

 hen gevoed te hebben met koolbladeren en andere groenten. Zij 

 aten er echter in vèrschen staat niet van, maar in toestand van 

 ontbinding en verrotting. In het voorjaar poogden zij uit het water 

 te komen, verzwakten, schimmelden, werden met slijm bedekt en 

 stierven. Het blijkt dat hij hun eigenlijk voedsel niet kende en 

 zij dus een ziekelijk leven leidden in het vuile water. Anderen hebben 

 hen in gevangenschap met meel gevoed. Wormen, jonge kikvorschen, 



