39 



Tig. 3. 



en 1 tot 4 de geledingen van de kolf 

 -^ ■ zijn. Van de laatsten zijn 1 , 3 en 3 

 behaard, terwijl de lange borstels van 

 2 en 3 bijzonder in het oog loopen. 

 De vierde geleding is glad van opper- 

 vlakte en slechts aan den bovenrand 

 behaard. In fig. 2 B zijn de deelen met 

 dezelfde getallen aangeduid; zij zijn 

 hier voorgesteld in den toestand van 

 ademhaling. 1 , 2 en 3 zijn neerwaarts 

 gebogen in het water, terwijl 4 aan de 

 oppervlakte de lucht raakt. De letters 

 aa, da duiden de grenzen tusschen water en lucht, rondom de 

 kolf, aan; h stelt den stroom van de lucht in de evengenoemde, door 

 een waterwand gevormde buis voor; c eindelijk is de plaats van 

 overgang van de instroomende lucht in de luchtblaas van het lig- 

 chaam der tor. In fig. 3 ziet men de elf geledingen van den spriet 

 van Dytiscus marginalis ., waarvan 1 tot 9 gelijkvormig mogen 

 heeten, 10 aan het benedeneinde niet verdund is, en 11 de overi- 

 gen in sterkte overtreft. Dat deze inrigting geene luchtbuis kan 

 vormen, behoeft geen bewijs; maar wij moeten nog voorstellen, 

 hoe dit door de eerste organen (fig. 2) geschiedt. 



Vroeger meende men, dat alle watertorren zich met het achter- 

 einde van haar ligchaam aan de oppervlakte van het water begeven , 

 de dekschilden een weinig opligten en alzoo een voorraad van lucht , 

 bij het onderduiken , medenemen. Doch men overtuigt zich gemak- 

 kelijk met eigen oogen , als men Dytiscus marginalis en Hi/drophi- 

 lus piceus (of andere soorten van deze geslachten) in glazen met 

 water bewaart, dat zulks bij de eersten wél, bij de laatsten niet 

 het geval is. Beide komen van tijd tot tijd aan de oppervlakte; 

 de eerstgenoemden echter standvastig met het achtereinde des lig- 

 chaams, de laatstgenoemden met het hoofdeinde. 



In 1808 nam niïzsch omstreeks veertig pikzwarte watertorren 

 waar, en ontdekte, dat zij de voelhoorntjes gebruiken om de damp- 

 kringslucht een weg te banen naar de luchtgaten. De tor, een 



