— 43 — 



MIGER daaraan toeschrijven, dat het gemaakt is in eene bokaal met 

 water, waarin hij niets schijnt gehad te hebben, dan eene grootere 

 waterplant. 



Uit de doorsneden leeren wij de plaatsing van de eitjes kennen. 

 MiGER nam den bodem l) van de coque weg, zoodat men de bene- 

 deneinden van de zeer regelmatig geplaatste eitjes, fig. 6 ee, ziet, 

 terwijl tevens in het oog loopt, dat iets minder dan de helft niets 

 dan een zeer los weefsel bevat. Vergelijkt men hiermede de door- 

 snede in de lengte, fig. 8, dan ontwaart men, dat de eitjes door 

 een weinig donzig weefsel van den bodemwand verwijderd zijn en 

 boven hen eene ruimte, met los weefsel gevuld, aanwezig is. Aan 

 het blinde einde wordt de wand, bij cc, verdikt door een weefsel 

 van langere draden. Boven de dunne plek h is de grondslag van 

 het mastje, d, gevormd uit een bruiner en digter weefsel. 



Neemt men het gansche zamenstel in aanmerking, dan bewondert 

 men voorzeker het doelmatige van het geheel. De eitjes zijn bewaard 

 tegen het water, hetwelk hunne ontwikkeling hinderen zou, en 

 toch zijn zij in de onmiddelijke nabijheid van dit element, waarin 

 de maskers zich moeten begeven, om te leven en op te wassen. Er 

 is ruimte overig om de voor de ontwikkeling van het jong in het 

 ei noodige lucht te bevatten , die later ook eene poos voor de adem- 

 haling van de maskers moet dienen. Het weefsel is zoo ingerigt, 

 dat verversching van lucht mogelijk zal zijn. De plaatsing van de 

 eitjes is zoo verordend, dat door hun gewigt de stand van het 

 nestje bepaald en vrij vast wordt, waarbij het mastje zich in de 

 lucht verheft. Wordt het hulkje door eene windvlaag getroft'en, 

 het zal doorgaans zijn stand hernemen, en het mastje zal altoos 

 een behoedmiddel tegen volkomene omkeering zijn , daar het op het 

 water zal kleven en rusten. Is de tijd daar, dat de maskers uit 

 het ei komen, zij verscheuren zonder veel moeite het losse inwen- 

 dige weefsel en hebben ruimte om eenigen tijd in het nest te blijven 

 vertoeven , te meer daar de dunne, vliezige eidoppen ook verloren gaan. 



1) Ik meen, dat men dit deel den hodem moet noemen, hoewel miger hetzelve als 

 het hovenste gedeelte wil heschouwd hehben. Volgens hem keert de coque zich altijd 

 om en is het bovenste ingedompeld. yecg.Ann. d. Mus. XIV. 



