— 54 — 



te flaauw; zij moet, zal er een doelmatige vorm of mal ontstaan, over 

 de dwarse as en over den rug van het mannetje gaan. Het paar 

 keert zich plotseling om en verandert van rigting, d. i. het wijfje 

 komt te staan en dwars over het blad. Ik beken nog niet volko- 

 men te weten , hoe dit geschiedt , zonder dat het blad zich ontrolt, 

 en durf hetgeen ik meen gezien te hebben , voor geene stellige 

 waarneming laten doorgaan. 



Hoe dan ook, het torrenpaar is omgeven (of in zeldzame ge- 

 vallen bedekt, fig. 19) door het blad, en het spinwerk daar binnen 

 vangt aan. Eerst wordt de achterste opening (fig. 17 a) door spinsel 

 gesloten en terstond daarna de bodem van den blinden zak (fig. 20 c'), 

 en voorts omstreeks de helft van de cocon gevormd. In dit gedeelte 

 worden de eitjes gelegd, op soortgelijke wijze, als van de groote 

 tor vermeld is. Daarna spint het diertje de voorste helft van het 

 nest en vult de ruimte daarvan met een los weefsel. Er rest 

 nu nog de voorste sluiting (fig. 17 en 22 a) te maken, waarvan 

 het bovenst het mastdriehoekje is, waarop eindelijk het mastje wordt 

 geplaatst. Hierbij dient opgemerkt , dat men de ware gedaante van 

 dit mastje niet wel leert kennen aan voorwerpen, die reeds eenigen 

 tijd oud zijn; dan schijnt het afgeplat-rond en spits, doch versch 

 is het driekantig en soms merkbaar aan de punt verbreed. 



Slaat men den gang der bewerking naauwlettend gade, dan blijkt, 

 dat de hoogte van de cocon bepaald wordt door de hoogte van 

 beide diertjes zaamgenomen, en door de rigting, die zij aannemen. 

 De bodem c' fig. 20 wordt alleen door het achterlijf van het wijfje 

 bereikt, terwijl meer voorwaarts de dikte van beide individuen 

 aanwezig is. En naarmate het spinnen vordert, komen beide meer 

 en meer buiten de coque, doch het mannetje is er het eerst geheel 

 buiten. Lettede men nu niet op de veranderde rigting, het zou 

 onverklaarbaar wezen, hoe het blad aan het vooreinde (fig. 17 en 22) 

 zoo hoog opgetipt kan wezen en dikwerf eenen driehoekigen vorm 

 vertoont. Bedenkt men echter, dat naarmate het paar buiten het 

 nest geraakt , de hoofden meer dalen , dan begrijpt men , dat het 

 achterlijf van het wijfje ten laatste het blad (fig. 22 bij l) moet oplig- 

 ten. Hier komt nog bij , dat op dit tijdstip de achterpooten geplaatst 



