IETS OVER DEN EPYORNÏS. 



Het zal , naar ik vertrouw , den lezers van het Album , wier aan- 

 dacht onlangs werd gevestigd op eenen grooten geheimzinnigen vogel, 

 welligt nog op Madagascar levende, niet ongevallig zijn eenige nadere 

 berigten daarvan te vernemen. Zij zijn ontleend aan N». 18 der Comptes 

 rendus des séances de Vacad. des sciences, 30 Oct. 1854. Het ont- 

 vangen van het fragment van een scheenbeen en van het linker 

 schaambeen van dien vogel, welken men Epyornis heet, gaven aan- 

 leiding tot eene korte aanteekening van twee fransche naturalisten, 

 beide even beroemd, buvernoy en valenciennes, die uit de verge- 

 lijking dezer fragmenten en van het vroeger ontvangen metatarsaalbeen 

 met de vogelgeraamten van het museum van den Jardin des Plantes , de 

 voorstelling opperen , dat de Epyornis geenszins tot de struisachtige 

 vogels zoude behooren , waartoe j. geoffroy sï. hilaire en schleget. 

 hem brengen, maar veeleer een reusachtige zwemvogel zoude wezen. 

 Valenciennes is niet ongenegen den Epyornis te plaatsen tusschen 

 de Pinguins {Alken) en den Vinduiker {Aptenodytes). Hij roept in 

 het geheugen terug de vleugellooze Alk [Alca impennis) , waarvan de 

 eijeren zeer groot zijn, en herinnert dat de zeeën van Zuid-Afrika 

 sterk bevolkt zijn met een groot aantal dezer zwem- en duikvogels, 

 die hun element slechts verlaten, om zich met moeite op het rots- 

 achtig strand voort te slepen. Zij verhouden zich tot de vogels als 

 de Zeehonden tot de zoogdieren. Vele dezer kortvleugelige vogels 

 begraven hunne eijeren onder het zand, hetgeen overeenkomt met 

 de omstandigheden, waaronder men de eijeren van den Epyornis vond. 



