— 109 — 



blyopsis spelaeus, Muraena coeca L., Myxine glutinosa, enz.). 



Schijnen, zeg ik, want de ont- 

 leedkunde heeft aangewezen , dat 

 men bij hen meer of minder belang- 

 rijke sporen van dit orgaan ont- 

 AMBLYOPsis spELAEus. ^^^^ ^ ^^^^ tusschen de spieren, 



nu eens diep, dan weder even onder de huid. Men meent, dat zij 

 nog dag en nacht kunnen onderscheiden. Zijn deze stiefmoederlijk 

 bedeeld , een andere visch zou er zijn , die twee oogen te veel schijnt 

 te hebben, namelijk de "vieroogige" ^waö^e^*. Ook dit is echterniet 

 meer dan schijn, te weeg gebragt, doordien de pupil-opening, in 

 ieder oog, in tweeën verdeeld «is door eene donkere streep, welke 

 midden over het hoornvlies loopt. Over de inwendige structuur 

 van het visschenoog en over hun gezigtsvermogen, moet ik kort 

 zijn. In het algemeen hebben zij een weinig gewelfd hoornvlies, 

 doch daarentegen eene bijzonder bolle kristallens welke den oogbol 

 veel meer opvult, en welker beide halfronden, volgens metingen van 

 SOEMMERING, veel digter bij het hoorn- en het netvlies gelegen zijn, 

 dan bij den mensch. Sommigen zijn van gevoelen, dat zij hierdoor, 

 vooral bij de geringe lichtsterkte op groote diepten , alleen in hunne 

 nabijheid goed, doch op geringen afstand reeds, slecht zouden zien; 

 met andere woorden, dat de visschen aan bijziendheid lijden. Dit 

 punt is zonder nadere onderzoekingen omtrent het accommodatie- 

 vermogen der visschen , niet wel uit te maken , doch zonder twijfel 

 is de gezigtssterkte bij alle vischsoorten niet even groot, terwijl 

 daarin bovendien door de meerdere of mindere doorschijnendheid 

 van het water (zee- of rivierwater) wijziging van buiten wordt 

 aangebragt. Voor eenige visschen intusschen is het, zelfs zonder 

 ontleed- en natuurkundige kennis, voor bewijs vatbaar, dat zij op 

 een' betrekkelijk grooten afstand, kleine voorwerpen kunnen onder- 

 scheiden, zelfs buiten het water, alzoo ook in eene middelstof van 

 andere breekbaarheid. Daartoe behoef ik, onder anderen, slechts 

 op de zoogenaamde spuUvisschen te wijzen, die hunne prooi in de 

 lucht, op overhangende boomtakken, zoeken en treffen. Doch op 

 hen kom ik later terug. Dit komt mij wel voor, dat de natuur- 



