— 110 — 



kundige nasporingen hier nog te wenschen overlaten, meer dan de 

 vergelijkende ontleedkunde. Deze toch heeft reeds lang in de zamen- 

 stelling van het oog verschillende bijzonderheden aangetoond, zoowel 

 in den bouw van dit orgaan, als in het aantal van zijne vliezen. 

 Eene omstandigheid echter moet bij de beoordeeling van het gezigts- 

 vermogen der visschen, even als van andere in het water levende 

 dieren , niet worden onopgemerkt gelaten , dat namelijk bij Hen 

 nagenoeg geen verschil bestaat tusschen de breekbaarheid der licht- 

 stralen in de omringende middenstof en die in het oog. 



Een ander zintuig, hetgeen door sommige ichthyologen gesteld 

 wordt, voor de visschen van minstens even groot, zoo niet grooter 

 belang te zijn, dan het oog, is het reukorgaan. De reukzenuw is 

 bij hen werkelijk zeer ontwikkeld, ook hebben zij ware neusgaten, 

 alsmede neusholten. De laatste loopen intusschen niet diep door, 

 maar eindigen in blinde zakken. De reuk zou hun dienen , behalve 

 voor het opsporen van hun voedsel, tot het herkennen van den 

 toestand van het water, waarin zij zich begeven. Voor onzuiver, 

 stinkend water toch zijn de meeste visschen hoogst gevoelig en zij 

 kunnen daarin niet blijven leven. 



Weinig minder dan de reuk, is het gehoor, althans inwendig, 

 bij de meeste visschen bewerktuigd. Ofschoon er geene uitwendige 

 openingen voor bestaan, zijn ook de gehoorzenuwen en sommige 

 werktuigen van het binnenoor ten duidelijkste voorhanden. Het is 

 dus zonderling, dat cuviee den visschen een goed gehoor ontzegt, 

 en nog zonderlinger is zijn grond voor dit beweren. "In het rijk 

 der stilte," zegt hij, "waar alles zwijgt, hebben de visschen geene 

 behoefte om te hooren." Behalve uit de ontleedkunde, blijkt het 

 uit de ondervinding voldoende, dat zij vrij scherp hooren. Bij den 

 vischvangst is het eene doorgaande waarneming , dat groote stilte zeer 

 voordeelig is, dat het maken van gedruisch den visch verjaagt. Ook 

 kent men regtstreeksche voorbeelden genoeg, ten bewijze, dat zij zelfs 

 bepaalde geluiden vermogen te onderscheiden. Onze goudvisschen , 

 doch, naar men wil, meer nog de oorspronkelijke Chineesche, komen 

 af op roepen of fluiten. Eene palingsoort, die in de Eomeinsche 

 vischvijvers werd gekweekt, zou de stem van hare eigene meesters 



