— 112 — 



verwante eigenschap der visschen. Verscheidene, zelfs voor den 

 mensch weinig merkbare veranderingen in den atmospheer, oefenen 

 eenen duidelijken invloed uit op het hooger of lager verblijf der 

 visschen in het water, op hunnen eetlust, op hunne bewegingen; enz. 

 Een der meest bekende voorbeelden hiervan wordt geleverd door den 

 Cobitis fossïlis. Bij fraai weder blijft hij rustig op den bodem of 

 in den modder, terwijl hij bij het naderen van onweder of storm, 

 onrustig wordt en aan de oppervlakte verschijnt. Uithoofde dier 

 eigenschap, pleegt men hem als zoogenaamden weêrprofeet, in glazen 

 te bewaren en wordt hij wel eens "barometerviscli" genoemd. Dat 

 de visschen voor onverwachte trillingen in het water hoogst gevoelig 

 zijn, waarschijnlijk ten deele in verband met het gehoor, daarvan 

 had ik voor vele jaren gelegenheid mij te overtuigen. Uit het 

 artillerie-kamp te Waalsdorp wandelde ik destijds dagelijks langs 

 een deel van het Scheveningsche kanaal en nam daar herhaaldelijk 

 waar, dat telkenmale bij het losbranden van zwaar geladene mor- 

 tieren in het kamp, de visschen even vóór dat ik den slag hoorde, 

 in het kanaal verschrikt opsprongen, daardoor tevens een nieuw 

 bewijs gevende voor de snellere voortplanting van het geluid door 

 vaste ligcharaen dan door de lucht. 



Als het minste zintuig, hetgeen voor de visschen de laagste plaats 

 inneemt, moet nog dat van den smaak worden vermeld. Ofschoon 

 voorzien van eene soort van smaakzenuw, is het proeven of smaken 

 bij hen voorzeker hoogst gering. Zij kaauwen dan ook niet, noch 

 bezitten de hulporganen daarvoor, de speekselklieren. Hunne prooi 

 wordt op eens in- en doorgezwolgen. De tong is beenig en hard, 

 soms met tanden bezet en bijna geheel onbewegelijk. Daarentegen 

 is hunne spijsvertering zeer krachtig. Zij hebben een' onverzadelij- 

 ken honger. Vraatzucht is hunne heerschende aandrift. Vervolgen 

 of vervolo-d worden is hun leven; daartoe is hunne geheele bewerk- 

 tuio-ins insrerièt. In zee vooral zoeken zii ook des nachts, op de 

 wijze van andere roofdieren, rusteloos hunne prooi. Zij verslinden 

 of worden verslonden en ontzien veeltijds hun eigen geslacht of 

 soort niet. Door honger gedreven, tasten zij soms individuen aan 

 van gelijke grootte als zij, zoo als in het bijzonder van den snoek 



