— 114 — 



slaap of liever groote onbewegelijkheid eenvoudig loosheid zijn , om 

 alzoo minder te worden opgemerkt en onverwachts op hunne prooi 

 te kunnen aanvallen. 



Zagen wij dat de honger der visschen groot is, dorst, — dit 

 beweren de zoölogen , — kennen zij niet. Even goed echter zou men 

 de stelling kunnen verdedigen, dat deze dieren altijd dorsten. Im- 

 mers zij drinken steeds: — bij al wat zij gebruiken treden veran- 

 derlijke hoeveelheden water mede in de maag ! Ik twijfel zelfs niet , 

 dat, wanneer een visch op het drooge ons zijn subjectief gevoel kon 

 doen kennen, dit dier voorzeker niet minder behoefte aan drank, 

 dan aan voedsel zou openbaren. Doch wie zal hier beslissen ? Spraak 

 toch is den visschen ten eenenmale ontzegd. Het is zelfs tot spreek- 

 woord geworden: zoo stom te zijn als een visch. Maar zijn zij dit 

 alle daadwerkelijk? Wanneer men "spraak" en "geluid geven" voor 

 een oogenblik niet te scherp wilde onderscheiden, zoo antwoord 

 ik : geenszins. Ook hier komen , als op zoo vele spreek- of magt- 

 woorden, opmerkenswaardige uitzonderingen voor. Bij het verlaten 

 van het water, maken verscheidene visschen, b. v. de blaasvisschen , 

 eenig geluid. Sommigen doen dit slechts zwak, zelfs minder dui- 

 delijk hoorbaar dan het sissen of blazen van slangen. Bij anderen 

 is het geluid veel sterker, zelfs op het knorren van varkens gelij- 

 kende. Vandaar wordt eene soort van Coïtus de C. grunniens genoemd ; 

 en men weet dat sommige Triglds algemeen als "knorhanen" te boek 

 staan, anderen ook wel als "zeevarkens." Van den gewonen haring 

 schrijft ANDERsoN, dat deze bij zijn sterven eenen zucht slaakt. 

 Anderen voegden daar, waarschijnlijk overdreven, bij, dat bij het 

 sterven van vele dezer visschen te gelijk, dit geluid de sterkte van 

 een pistoolschot kan evenaren. De meest sprekende en het best 

 o-econstateerde voorbeelden van visch-geluiden worden aangetroffen 

 in de familie der Sciaenoïden. De Sciaena Aquila b. v. , een visch , 

 die vooral in de Noordzee voorkomt, en in groote scholen gezellig 

 leeft, maakt, ook onder water, soms vrij sterke geluiden. Al- 

 thans men leest, dat de visschers dit geluid soms op 20 va- 

 demen diepte (meer dan 30 ellen) willen hebben vernomen. Zij 

 zouden zelfs hierop afgaan, om de school met hunne netten te 



