— 119 — 



vond ik, in de Annales des sciences nattirelles van 1853, daar- 

 van een sprekend bewijs, ten opzigte eener barheel-s>ooxt {Barbus 

 callensis), over welke men vroeger had aangegeven, dat zij leefde 

 in het heete water van den Hammam-Meskhoutin , eene warme 

 bron in Algerie, provincie Constantine. Ziet hier, wat daarvan is. 

 Bij zijnen oorsprong heeft het water van die bron niet minder dan 

 95° C. Hierin is dus geen leven mogelijk; men kookt er eijeren 

 in gaar. Haar water echter koelt al spoedig bij haar verder verloop 

 af. De beek die het vormt, is iets minder heet; bij den eersten waterval 

 dien zij oplevert, 63° C. ; bij een tweede verval teekent het water 

 reeds niet meer dan 57° C, en bij den laatsten val, daar waar de 

 beek zich uitstort in het riviertje genaamd Oued Chedakra, houdt 

 het water, ofschoon nog vrij warm, slechts hoogstens 40° C. Dit 

 laatste riviertje nu, waarin het terstond nog veel wordt afgekoeld, 

 levert tot aan dien val verscheidene dieren op , vooral kikvorschen, 

 alen en barbelen. Op deze plaats, waar het water echter nog zoo 

 warm was, dat gervais er zijn hand niet langer dan 20 seconden 

 kon inhouden, op die plaats van zamenkomst of overgang van het 

 warme in het koude water, heeft hij barbelen met den stroom van 

 het water, doch aan de overzijde en langs den grond, zien voort- 

 zwemmen; alle wagen echter dien doortogt niet, maar sommigen 

 keeren op dit punt gekomen terug. Welken warmtegraad het water 

 daar ter plaatse en onder de genoemde omstandigheden heeft, en 

 beneden den waterval behoudt, heeft de schrijver, vreemd genoeg, 

 niet aangeteekend. Dit staat intusschen vast, dat men uit deze 

 omschrijving zoo veel leert, dat het geheel onjuist zou zijn, hier 

 te willen beweren: dat de Barbus callensis "in het heete bronwater 

 van den Meskhoutin" kan leven ! — De soort van water, zout of zoet, 

 waarin de visschen leven, is voor de meesten vrij standvastig. 

 Enkele, zooals de zalmen, kunnen zich zoowel in zout als in zoet 

 water ophouden, voor eenigen tijd. Voor anderen is de zee bepaald 

 noodzakelijk. Dit is, onder anderen, in den regel het geval met de 

 afdeeling der kraakbeenigen. De groote meerderheid der visschen 

 behoort dan ook tot de zeebewoners; het getal dezer soorten zou 

 tot dat der zoetwater-visschen staan, als 3 tot 1. In den loop der 



