— 132 — 



lens naar het begin der regels van een boek, en men zal gewaar 

 worden, dat in het eerste geval de regels uit en in het laatste 

 inspringen met betrekking tot die, welke men buiten het glas 

 waarneemt. Worden nu, zoo als boven is gezegd, de beide dikste 

 deelen der glazen naar buiten gekeerd, zoo zal de figuur, die voor 

 het regteroog moet dienen, en juist onder het regterglas ligt, een wei- 

 nig naar de linkerhand verplaatst schijnen; de ter linkerhand 

 liggende figuur gelijkerwijze iets regts, en het over elkander 

 vallen der twee beelden is er het gevolg van. De beide oogen ont- 

 vangen daardoor dezelfde indrukken , die zij zouden verkregen heb- 

 ben van het wezenlijke ligchaam , waarvan de twee figuren voor- 

 stellingen zijn, en wel de eene zooals het linker-, de andere zooals 

 het regteroog alleen het ligchaam zou hebben gezien. 



Hij, die zich voor de eerste maal met de verschijnselen, die de 

 stereoskoop oplevert, bekend maakt, ondervindt een moeijelijk te 

 beschrijven genoegen; mij is ten minsten het geval meermalen 

 voorgekomen, dat de waarnemer niet gemakkelijk konde besluiten, 

 om zich van het werktuig te verwijderen, en hij zich niet konde 

 verzadigen aan het genot, dat het hem verschafte. De algemeene 

 ingenomenheid met de door den stereoskoop verkregene uitwerk- 

 selen heeft mij aangespoord, om, niettegenstaande het door den 

 heer logeman daarover reeds gesprokene, nogmaals de aandacht 

 daarop te vestigen, en eenige oogenblikken aan de overweging 

 van het genoegen en het nut, dat hij oplevert, te wijden. Het- 

 geen ik daarbij nog betrekkelijk het zien met twee oogen wenschte 

 te vermelden, is mij door het schii^veTo. van ^'■kei opmerkelijke iu eene 

 alledaagsche zaak'"' zeer gemakkelijk gemaakt. 



Men heeft zich reeds veelvuldige malen beijverd, om te verkla- 

 ren, wat toch wel de reden zijn mogt van de overtuiging, die wij 

 bij het zien van een voorwerp verkrijgen, dat het verheven is, uit- 

 of inspringende deelen bezit, dat het inderdaad ligcliamelijh is. 

 Sommigen noemden dit het werk van het oordeel; het zintuig des 

 gevoels helpt hierin het oordeel, zeide men: anderen meenden de 

 oorzaak te moeten zoeken in den aard of de natuur van het ge- 

 zigtsorgaan ; hoedanig de dieren die overtuiging verkregen , kon 



