— 183 — 



vraatzucht voor den mensch het meest te duchten zijn. Onder anderen 

 geldt dit voor den jonker-visch in de Middellandsche Zee , die voor 

 zwemmenden of badenden door zijne beten zeer lastig wordt ge- 

 noemd , doch vooral is hetzelfde waar voor eenige ^e^owe-soorteu , 



en voor de Sphyraena^s 

 of zoogenaamde '•'■harracu- 

 dasT Zij staan beide als 

 "zeesnoeken" bekend , of- 

 BELONE-sooRT (bek). sclioou de laatste niet tot 



de snoeken-familie behooren , maar tot de Percoïden. Bij Jamaica en op 

 andere plaatsen in de West-lndiën heeft men Harracuda's'^ gezien 

 van 3 ellen. Voor zwemmers zijn zij bijzonder gevaarlijk , te 

 meer daar zij zich niet laten verjagen, welk geraas men ook maken 

 moge ; zóó belust zouden zij zijn op menschen-vleesch ! Waar er 

 echter sprake is van visschen, welke begeerig zijn naar menschen- 

 vleesch , — daar mag de groep der haaijen niet worden vergeten. 

 In hunne familie worden de grootste en zwaarste zee-visschen ge- 

 vonden; onder hen is de Squalus carcharias het meest berucht, 



squALUs CARCHARIAS. {de menscke7i-vreter.) 



eene soort, die 8 tot 10 ellen lengte kan bereiken, zelfs meer. 

 Zoo deelde boaverbank in de British Assoclation van 1851 mede, 

 dat een individu van de in de Australische zee levende CarcTiarias 

 glaucus, door een' walvischvaarder gevangen, eene lengte vertoonde van 

 37 E. voeten (omstreeks 12 ellen). De afmetingen van zijnen geopenden 



