184 



HAAl-CEK. 



bek bedroegen , van boven naar beneden ruim 6 palmen , van de 

 linker naar de regter zijde ruim 5 palmen. Zij hebben, bij eenen 

 monsterachtigen vorm, een vreemd geplaatsten bek, waarvan de 



omtrek bij de grootste soorten 

 2 tot 3 ellen zoh kunnen bedra- 

 gen, daarbij een evenredig wijd 

 keelgat en eene ruime maag. Hun- 

 ne ligchaams-sterkte is groot. De 

 magt van hun gebit heb ik bij 

 de beschrijving der vischtanden 

 reeds aangeduid(blz. 10(5 en 170.) 

 Ook aan de kracht van hunnen 

 staart h eene algemeene bekend- 

 heid ten deele geworden. Het 

 scheepsvolk is voor de slagen met 

 dit deel weinig minder bevreesd , dan voor hunnen bek ; bij het vangen 

 van dezen visch , verzuimen zij nimmer het gebruik van den bijl, om 

 hem terstond den staart af te hakken. En dit gebruik is niet zon- 

 der reden, want het behoeft niet eens een groote haai te zijn, om 

 in staat te wezen, met een enkelen slag van dit deel eene been -breuk 

 te veroorzaken. De haaijen zwemmen wel is waar snel, doch zijn 

 niet vlug in het vatten van hunne prooi. Wegens de plaat- 

 sing van hunnen bek, moeten zij zich daartoe alvorens op den 

 rug wentelen. Steunende op deze noodzakelijke beweging van 

 den haai , zouden er onder de neger-volken mannen worden gevon- 

 den , onversaagd genoeg om dezen vreeselijken roof-visch in diens 

 eigen element op te zoeken en aan te vallen. Met een mes ge- 

 wapend zouden zij hem te gemoet zwemmen, om, op het oogenblik 

 dat hij zich, bij het zien van den vermetelen zwemmer, omkeert, hem 

 een' doodelijken steek toe te brengen. Ik weet het, men heeft de ver- 

 halen omtrent dezen stouten aanslag tegengesproken. Doch ik weet 

 ook, hoe men ontkend heeft, dat de haai zich, vóór zijnen aanval, om- 

 draait; een feit, hetwelk door de beste schrijvers over ichthyologie 

 eenstemmig wordt vermeld, en waarover de mondelinge uitspraak 

 onzer zeelieden mede eensluidend is. En toch is het, mijns 



