— 195 — 



geven. Het zal hiertoe echter noodzakelijk zijn , dat ik u eenige ken- 

 nis mededeel , die ik niet als algemeen verspreid mag aannemen en 

 zonder welke elke poging tot verheldering zoude mislukken. 



De rigüng waarin het licht zich door de ruimte verbreidt, en 

 welke eene volmaakt regte lijn is, noemt men lichtstraal. Uithoof- 

 de van den verren afstand der zon, kunnen wij gerust aannemen, 

 dat bij het van haar komende licht die stralen alle evenwijdig zijn, 

 vooral voor de kleine afstanden waarop wij ze in onze nabijheid 

 beschouwen. Door elke opening derhalve dringen een ontelbaar 

 aantal evenwijdige lichtstralen. Zulke vereeniging van lichtstralen 

 noemt men naar de grootte der doorsnede een lichtpenseel of licht- 

 bundel. Een lichtbundel, onmiddelijk van de zon door de ruimte tot 

 ons oog komende, geeft ons geenen indruk van eenige kleur; een 

 wit ligchaam door hem bestraald schijnt ons wit toe. Laten wij 

 echter zoodanigen lichtbundel op een prisma, van een of ander niet 

 gekleurde doorschijnende stof, b. v. glas vallen, dan zal die licht- 

 bundel zeer dikwijls, (al of niet naar het prisma en den hoek van 



invalling) niet meer als Avit, maar als gekleurd licht, als een 

 breedere bundel uit het prisma te voorschijn treden , terwijl daarbij 

 de lichtbundel van den regten \Jt^ is afgeleid. Zeven hoofdtinten, 

 rood, oranje, geel, groen, blaauw, indigo, violet biedt de gebroken 



13* 



