— 199 — 



betoogd, waartoe men niets noodig heeft te kennen dan de be- 

 trekking tusschen de hoeken van inval en van uitgang bij lucht en 

 water. 



Gij ziet dus, waarde lezers, dat overal waar de dampkring, 

 water en de stralen der zon bestaan , de vereischten gevonden wor- 

 den tot het ontstaan van den regenboog. 



Behalve de hoofdregenboog, hebben wij reeds medegedeeld, 

 wordt soms waargenomen een nevenregenboog , waarbij de kleuren 

 in omgekeerde orde zich aan ons vertoonen. De stralen worden 

 hier tweemalen teruggekaatst in den waterdroppel, terwijl de straal 

 die door het oog wordt opgevangen en die welke vóór de bre- 

 king van de zon komt, zich kruisen. De breedte van dezen neven- 

 regenboog is 2° 20', terwijl hij 8° van den hoofdregenboog af- 

 staat, De wiskunde toont ook hier wederom dat dit zoo moet plaats 

 hebbeu. 



Blijkbaar is uit al het medegedeelde , dat de regendruppels en niet 

 de wolken den regenboog vormen, zoodat ook dikwijls de onderste 

 deelen van den boog de voorwerpen op aarde schijnen te bedekken; 

 staat de waarnemer zeer hoog , dan kan de regenboog soms eenen 

 geheelen cirkel vormen. 



Dat de door de maan teruggekaatste stralen eenen regenboog kun- 

 nen vormen , bewijst hetgeen wij als vereischten voor het ontstaan 

 hebben opgegeven. Zulke maanregenbogen zijn dan ook reeds door 

 aristotei.es gekend en niet zelden opgemerkt geworden. Het licht 

 zwakker zijnde, zijn ook de kleuren onduidelijker; alhoewel zij 

 soms zeer goed te onderscheiden zijn en men de waarnemingen van 

 eenige zeer heldere vindt opgeteekend. 



Het is u waarschijnlijk bekend, geachte lezer, dat de dauw ont- 

 staat door wateidamp , welke door verkoeling van den gasvorm in 

 dien van blaasjes verandert , daarom vesiculaire damp genaamd , en dat 

 hierbij dikwijls zeer kleine druppels ontstaan. In die blaasjes en 

 dauwdroppels kunnen, wanneer de zon boven den gezigteinder staat, 

 regenbogen gevormd worden ; eveneens in de druppels , die op de 

 oppervlakte der zeegolven en bij watervallen opspatten. De Fran- 

 schen noemen deze arc-en-terre en arc-eti-mer , waarvan wel ieder 



