— 218 ~ 



worden bezien, omdat door het gewone daglicht het geheele papier 

 zwart werd, waardoor de' figuur verdween. Zijne pogingen bleven 

 dus zonder gevolg, even als die van andere geleerden, welke het- 

 zelfde doel trachtten te bereiken. Gelukkiger slaagde in zeker op- 

 zigt een vrederegter in Frankrijk, bayard genaamd, die zijne per- 

 siken photographisch wist te merken. Deze man had de gewoonte 

 van zijnen goeden vrienden eenige zijner fraaije perziken ten ge- 

 schenke te geven, en was, om ze als 't ware van een certificaat 

 van oorsprong te voorzien , op de gedachte gekomen , om op de 

 grootste zijner geurige perziken een papier te hechten, waarin hij 

 kunstig zijn' naam had uitgesneden. De zonnestraal kon de huid 

 der perziken slechts op de uitgesneden letters trefien , en na ver- 

 loop van eenige dagen prijkten de perzikken, na wegname van het 

 papier, met sierlijke karmozijnroode letters op een' gelen achtergrond. 

 Zijn zoon paste deze manier verder toe op eene soort van roodge- 

 kleurd papier, waarop hij de zonnestralen volgens bepaalde omtrek- 

 ken liet inwerken, waardoor hij geene onaardige afbeeldingen ver- 

 kreeg. Later beproefde hij, op raad van eenen vriend, papier met 

 chloorzilver bestreken daarvoor in de plaats te stellen , en hiermede 

 verkreeg hij, in de maand Februarij 1839 , vrij goede lichtteekeningen. 

 Aan eenen anderen Franschman, daguerke genaamd, komt echter 

 de eer toe van het eerst eene volkomene manier tot het vervaardi- 

 gen en bewaren van lichtbeelden ontdekt te hebben. Deze man, 

 reeds vroeger gunstig bekend als decoratie-schilder bij verschillende 

 schouwburgen te Parijs, en als uitvinder van het zoogenaamde dio- 

 rama, geraakte toevallig in kennis met een gepensionneerd officier 

 JOSEPH NIEPCE genaamd, die zich sedert 1813 met de verbetering 

 van de steendrukkunst bezig had gehouden, en het denkbeeld had 

 opgevat, om op metaalplaten de afteekening van eene prent of ander 

 voorwerp over te brengen door de inwerking van het licht op het 

 zoogenaamd JodenpeJc. Daartoe bedekte hij eene met zilver bekleede 

 koperplaat met eene dunne laag jodenpek, en stelde ze daarna 

 in de donkere kamer, ter plaatse van het matte glas, aan de inwer- 

 king der lichtstralen bloot. Na verloop van eenige uren werd de 

 plaat in een mengsel van naphta en lavendelolie gedompeld, waar- 



