— 230 — 



• 



den aan, waarop men zich nog heden ten dage beroept, en hoewel 

 na K.AXT, en, naar het schijnt, onafhankelijk van dezen, lapla- 

 ceI), gerugsteund door de latere vorderingen der wis- en sterre- 

 kunde, en na hem een groot aantal andere natuuronderzoekers, 

 de nieuwere ontdekkingen in het gebied der geologie, schei- en na- 

 tuurkunde te hulp roepende, de hypothese al meer en meer ont- 

 wikkeld en tevens eenigermate gewijzigd hebben, zoo blijft toch 

 aan kant de eer van haar eerste wetenschappelijke grondlegger 

 te zijn. 



Zien wij thans, zonder in een nader onderzoek te treden aan- 

 gaande het bepaalde deel dat aan elk der verschillende natuurkun- 

 digen , die zich met deze hypothese hebben onledig gehouden, in 

 hare verdere ontwikkeling toekomt, welke de hoofdgronden zijn, 

 waarop zij berust. 



De mogelijkheid, dat eenmaal alle stoffen, die onze aardschors 

 zamenstellen , in gasvorm verkeerd hebben, kan niet betwijfeld wor- 

 den. De verschijnselen, waargenomen bij de hoogovens, bij de door 

 zuurstofgas aangeblazen gasvlam, en die tusschen de pooleinden 

 eener krachtige galvanische batterij hebben daarvan het bewijs ge- 

 leverd. Dat ook de stoffen, die de inwendige gedeelten der aarde 

 zamenstellen, eveneens daarvoor vatbaar zijn, mogen wij besluiten 

 eensdeels uit den aard dergene, die door de vuurspuwende bergen 

 worden uitgeworpen, anderdeels uit de metaalertsen, die de gangen 

 en spleten der rotsgesteenten vullen en daarin van uit het binnenste 

 der aarde als het ware zijn ingespoten, deels ook door vervlugti- 

 ging zich daarin hebben afgezet. Hoe dit zij, met waarschijnlijkheid 

 mogen wij aannemen, dat de aardkern geene andere zelfstandigheden 

 of liever elementen bevat, dan de aardschors, al is de betrekkelijke 

 verhouding, waarin zij aan beider zamenstelling deel nemen, dan 

 ook, gelijk dadelijk nader blijken zal, zeer verschillend. 



1) In zijne Expoülion du Système du monde, waarvan de eerste uitgaaf in 1795 

 verscheen. 



