— 240 — 



hebben de waarnemingen en berekeningen der sterrekundigen bo- 

 vendien bewezen, dat hare digtheid, even als bij de aarde, van de 

 oppervlakte naar de kern toeneemt. Ware namelijk die digtheid op 

 alle punten van het ligchaam der planeet dezelfde, dan zoude de 

 afplatting aan de polen , afgeleid uit den bekenden omloopstijd om 

 de as, merkelijk grooter moeten wezen dan inderdaad het geval is. 

 Het soortelijk gewigt der gcheele Jupitersmassa bedraagt 1,32, waaruit 

 door de bedoelde berekening volgt , dat hare schors slechts omstreeks 

 0,67 soortelijk gewigt heeft. Hetzelfde geldt van Saturnus , waarvan 

 de schors weinig zwaarder dan kurk (0,25) is , terwijl het soortelijk 

 gewigt der geheele planeet 0,76 bedraagt. 



Van de overige planeten laat het zich slechts vermoeden , dat zij 

 den bij de aarde en de twee grootste harer zusters gevonden regel 

 volgen, doch ook de zon bevestigt dezen, in zooverre namelijk, dat 

 men hier eene vaste kern , omgeven door verscheidene nevel- en 

 gasvormige omhulsels, aantreft. 



Wat wij derhalve van de zamenstelling der hemelligchamen we- 

 ten , is geheel in overeenstemming met hetgeen de hypothese vor- 

 dert. Doch ook, wanneer wij het oog slaan op de verschillende 

 digtheden der planeten , in de orde waarin zij zich rondom de zon 

 bewegen , ontdekken wij daarin eenen dergelijken regel. Het water tot 

 eenheid genomen, bedragen deze voor: 



Mercurius 6,71. 



Venus 5,11. 



Aarde 5,4-4. 



Mars 5,21. 



Jupiter 1,32. 



Saturnus 0,76. 



Uranus . 0,97. 



Neptunus 1,25. 



Van de talrijke kleine planeten, die zich tusschen Mars en Ju- 

 piter bevinden, zijn nog geene digtheden kunnen bepaald worden. 

 Uit die der acht groote planeten blijkt, dat men hen scheiden kan 

 in twee groepen , waarvan de binnenste eene ongeveer 5 — 7 maal 

 srootere distheid bezitten dan de buitenste. 



