— 243 — 



Eene tegenwerping zoude men nog kunnen ontleenen aan de 

 digtheid der zon, die, hoewel het centrale ligcliaam van het ge- 

 heele planetenstelsel zijnde, toch slechts ongeveer een vierde der 

 digtheid van onze aarde heeft. Intusschen blijkt, bij nadere overwe- 

 ging, dat deze tegenwerping meer scliijnbaar dan wezenlijk is. Voor- 

 eerst is in die digtheid ook begrepen die van den vurigen damp- 

 kring, den photospheer, welke, gelijk de zonnevlekken bewijzen, 

 uit gloeijend gas bestaat, en bovendien het daaronder gelegen 

 wolken-omhulsel, dat de inwendige donkere kern omgeeft. De 

 digtheid van dit eigenlijke centrale ligchaam is derhalve in elk 

 geval - merkelijk grooter, doch kan onmogelijk bepaald, of zelfs 

 geschat worden , zoolang de dikte der omhullende lagen onbekend 

 is. Maar bovendien is die inwendige kern geenszins in denzelfden 

 toestand als de planeten zijn en dus daarmede ook niet vergelijk- 

 baar. De hitte aan de oppervlakte der zonneschijf is zoo groot, 

 dat de moeijelijkst smeltbare aardsche ligchamen daardoor gesmol- 

 ten en de meeste vervlugtigd zouden worden. Men moet derhalve 

 wel aannemen , dat de daaronder gelegen kern desgelijks eene groote 

 warmte heeft, en werkelijk heeft dan ook de waarneming geleerd 

 dat die kern eigenlijk slechts donker kan genoemd worden in ver- 

 gelijking met de schitterend lichtende photospheer. Met gelijk regt 

 zoude men de hydro-oxygeeu-gasvlam op kalk donker kunnen 

 noemen, omdat zij, op de zonneschijf geprojicieerd , zich als een 

 donker ligchaam vertoont. Dat de donkerste gedeelten der zonne- 

 vlekken inderdaad licht uitstralen , en dat derhalve de kern zelve in 

 gloeijenden toestand verkeert, volgt uit hare vergelijking met 

 werkelijk volkomen duistere ligchamen, gelijk (volgens schwabe) 

 Mercurius bij zijnen overgang over de zonneschijf. Eeeds gatjlei 

 had trouwens opgemerkt, dat de donkerste kernen der zonnevlekken 

 meer licht uitstralen dan de volle maan, en w. herschel schatte 

 haar licht nog op 0,007 van het geheele zonlicht, waaruit voN 

 HUMBOLBï {Kosmos III, p. 398), met ten gronde legging van de 

 tusschen zon- en maanlicht door bouguer gevonden verhouding, 

 afleidt, dat zulk eene zwarte kernvlek dus nog 2000 maal meer 

 licht uitstraalt dan de volle maan. 



16* 



