— 245 — 



wegen , en ten tweede de over het algemeen geringe helling van 

 de banen der planeten op de ecliptica of op het vlak der baan 

 van on%e aarde rondom de zon. Deze hellingen bedragen bij de 

 acht groote planeten : 



Mercurius 7° O' 6" 



Venus 3° 28' 29" 



Aarde 0° O' O" . 



Mars ...... 1° 51' 51" 



Jupiter 1° 18' 52" 



Saturnus 2° 29' 30" 



TJranus 0° 46' 28" 



Neptunus 1° 47' 



Voegen wij nu hierbij dat de helling van den aequator der zon 

 70 30' is, dan blijkt dadelijk, dat de genoemde planeten, op hare 

 verschillende standplaatsen in de banen die zij rondom de zon be- 

 schrijven, zich of in of weinige graden boven of onder het vlak 

 bevinden , dat door den aequator der zon gaat. Het was vooral deze 

 bijzonderheid, welke i.api.ace aanleiding gaf, om de vorming der 

 planeten te verklaren door de scheiding van de oorspronkelijke 

 nevelmassa in een stelsel van ringen, die zich om een gezamenlijk 

 middelpunt bewogen. 



De banen der kleine planeten tusschen Jupiter en Mars hebben 

 meerendeels grootere hellingen. Zij is het geringst, 3°47', bij Hy- 

 giea, het grootst, 34°47', bij Pallas. Die der overige blijft echter 

 beneden 17°, en van verreweg de meeste stijgt zij niet boven 8°. 

 Indien wij nu overwegen, dat ook hier alle hellingen van 0° tot 90° 

 denkbaar zijn , zonder dat de beweging nog in eene terugloopende 

 overgaat, dan mogen wij ook, in weerwil der grootere afwijking, 

 toch in de zoo talrijke kleine planeten de bevestiging zien van den 

 regel , dat de planeten zich bij voorkeur in de nabijheid van het 

 vlak des zon-aequators bewegen. 



Verplaatsen wij ons voor een oogenblik met onze gedachte op 

 eene andere ster, en stellen wij ons voor gewapend te zijn met zulke 

 uitnemende gezigtswerktuigen , dat wij de zon met de daar om heen 

 draaijende planeten zien konden, dan zouden wij, indien ons oog 



