— 255 — 



lende stoifen in den vloeibaren of vasten toestand neder, doch wer- 

 den, in aanraking met den gloeijenden bol gekomen, wederom in 

 damp veranderd, die zich weder verdigtte, om weder neder te val- 

 len en gedeeltelijk weder vervlugtigd te worden en denzelfden kring 

 nog tallooze malen te doorloopen, tot zoolang dat de oppervlakte 

 des bols genoegzaam verkoeld was om eene blijvende verdigting te 

 veroorloven. 



Inderdaad laat het zich niet betwijfelen, dat de dampkring, die 

 onze aarde omgaf, gedurende het tijdperk dat zij nog geheel en al 

 gloeijend was, eene geheel andere zamenstelling moet bezeten heb- 

 ben dan tegenwoordig. Wij willen hier echter daaromtrent geene 

 gissingen opperen, maar doen alleen opmerken, dat al het water, 

 dat thans de zeeën , meren , rivieren en beken vult , dat de ge- 

 heele aardschors doordringt, zoodat het zelfs in de meest vaste 

 rotsgesteenten niet geheel ontbreekt, eertijds als watergas een deel 

 des dampkrings uitmaakte. Op de grenzen diens dampkrings, waar 

 de warmte, die van de aarde uitstraalde, eenen geringeren invloed 

 uitoefende, moest het zich verdigten tot nevel, tot wolken. Daar- 

 uit ontstond regen en die regen daalde neder, doch bereikte in den 

 aanvang de aardoppervlakte niet, daar hij reeds op eenigen afstand 

 daarvan weder in damp veranderd werd. Op een veel later tijdstip, 

 toen de oppervlakte reeds verkoeld was tot aan het kookpunt van 

 water, konden hevige regenvlagen welligt tot op den vasten bodem 

 nederdalen en daar plaatselijke waterophoopingen doen ontstaan, 

 die echter spoedig weder moesten verdwijnen, totdat eindelijk de 

 temperatuur der schors beneden het kookpunt gedaald was. Toen 

 eerst konden zich de dalen blijvend met water vullen. Nog veel la- 

 ter werd, ten gevolge van den meer en meer verminderenden invloed 

 der aardwarmte, de mogelijkheid geboren, dat een gedeelte van dit 

 water in vasten toestand overging, d. i. tot ijs stolde. 



Wat nu in lang verloopen tijden plaats greep, gaat in werkelijk- 

 heid thans nog voort. De dampkringen, die onze aarde, verscheidene 

 planeten en de zon omgeven, zijn te beschouwen als de overblijf- 

 selen van het oorspronkelijke gasmengsel, bestaande uit de het minst 

 voor verdigting vatbare stoffen. Maar die verdigting heeft daarom 



