— 258 — 



neming in strijd is. Het moeten derhalve opeenhoopingen van kleine 

 ligchamen zijn, met tusschenruimten, groot genoeg om de licht- 

 stralen van daar achter gelegen voorwerpen meerendeels door te 

 laten. Dat de nevelachtige massa der kometen niet volmaakt door- 

 schijnend is, hebben de waarnemingen van bessel en van struve 

 geleerd. Welke overigens de vorm , de aard en de grootte der dee- 

 len van den nevel zijn, en of deze door hunne onderlinge vereeni- 

 ging voortgaat zich te verdigten , zijn vragen, die wij niet met 

 zekerheid vermogen te beantwoorden. 



Wat het laatste punt, de voortgaande verdigting betreft, zoo 

 schijnt de bij sommige kometen waarneembare kern daarop te dui- 

 den, en welligt mogen de vormveranderingen, die bij ecnigen zijn 

 waargenomen , en vooral de zoo merkwaardige splitsing der Biela- 

 $che komeet op het einde van 1845 , waardoor twee kometen ont- 

 stonden, die tezamen haren weg rondom de zon vervolgden, daarin 

 hare verklaring vinden. Duidelijk althans is het, dat daarbij in 

 den kometennevel twee middelpunten van aantrekking ontstaan zijn, 

 om elk van welke zich een gedeelte des nevels ophoopte, ongeveer 

 op dezelfde wijze, als wij ons vroeger de scheiding der algemeene 

 nevelmassa in bijzondere nevelbollen hebben voorgesteld. 



De verschijnselen, welke de vorming van den staart oplevert, 

 naar gelang de kometen in de nabijheid van de zon komen, wijzen 

 bovendien aan, dat die verdigting af- en toeneemt met de inwer- 

 king der zonnewarmte. Deze invloed van het verschil in zonne- 

 warmte, welke de kometen op onderscheidene tijden van haren 

 omloop ontvangen, neemt natuurlijk toe met de excentriciteit der 

 banen, en daar deze bij verreweg de meeste kometen hoogst aan- 

 zienlijk is, zoo moet ook het verschil in digtheid bij haar hoogst 

 aanzienlijk zijn, en over het algemeen het geringst in dat gedeelte 

 harer baan , waarin zij zich aan ons oog vertoonen. Werkelijk heeft 

 de waarneming geleerd, dat, waar eene kern zigtbaar is, deze klei- 

 ner wordt, naar gelang de komeet tot de zon nadert (valz, door 

 VON, HUMBOT.Dï aangehaald. Kosmos III p. 567). Omgekeerd mag 

 men dus met eenigen grond tot een grooter worden der kern be- 

 sluiten, naar gelang de komeet zich van de zon verwijdert. Ware 



