DE MELODIE DER PLANTEN. 



DOOR 



F. W. VAN EEDEN. 



VV ann&er eene gevoelvolle muziek ons gemoed uit zijne sluime- 

 ring wekt, onze verbeelding aanvuurt, ons het gewone, het alle- 

 daagsche doet vergeten, en ons uit het proza, dat ons omringt, in 

 eenen meer fantastischen kring van denkbeelden voert, dan herleeft 

 in ons, hoe gekunsteld wij ook door den maatschappelijken vorm 

 onzes levens geworden zijn, de verlorene kinderzin, de genietende 

 onschuld van het paradijs onzer jeugd. Voor eenige oogenblikken 

 althans worden wij dan weer kinderen, eenvoudige naïve kinderen. 

 De droomen en idealen van lang vervlogene dagen bezielen ons 

 weer en smelten ineen met de nieuwe droomen en idealen, die ons 

 eene lagclieude toekomst voorspiegelen. Wij redeneren niet meer, 

 maar gevoelen; wij worden belicerscht door den indruk. 



Zoo staat ook het kind bij zijne eerste kennismaking met de 

 buitenwereld onder de magt van verschillende indrukken; zoo is 

 de natuur hem eene muziek, waarvan het nocp wel zeer weinig- 

 begrijpt, maar in wier zachte toonen het zich behagelijk en geluk- 

 kig gevoelt, bij wier bulderen en loeijen het zich angstig aan den 

 schoot der moeder vastklemt. Een oppervlakkige aanblik is zijne 

 geheele natuurbeschouwing en de sterkste indrukken treffen hem 

 het eerst. Zoo wordt het kind ook het eerst aangetrokken door die 

 melodie der natuur , welke wij kleuren noemen. 



De vatbaarheid van ons gevoel voor het schoone doet zich in 

 hare eerste ruwheid voor in het aanschouwen en bewonderen der 

 kleuren. Zoo schept het kind welbehagen in bonte beeldjes en ge- 

 kleurde prenten, in het morgen- en avondrood en in schitterende 

 bloemen; zoo tatoeëren de kinderlijke Zuidzee-eilanders zich het 



18 



