— 269 — 



die liefelijke melodie, door welke de planten het meest en het 

 spoedigst tot ons gemoed spreken. 



Als de muziek zwijgt en het verstand zijne regten herneemt, 

 vraagt de mensch zichzelven af: welke ma'Aiic^ hand de verborgene 

 snaren in zijn gemoed zoo treffend heeft aangeroerd? Hoe kan de 

 vereeuigde werking van verschillende klanken zulk een invloed op 

 mij hebben? Van waar die magt der muziek over mijn' geest, die 

 mij de wereld en de werkelijkheid doet vergeten? Wat is haar 

 wezen? Deze vragen leiden tot onderzoek, onderzoek leidt tot we- 

 tenschap; het kinderlijke genieten maakt plaats voor eene verstan- 

 dige beschouwing, en de indruk beheerscht ons niet meer, maar is 

 ons onderworpen: het kind Avordt man. 



Hem, die liever kind wil blijven, die den sluijer niet wil op- 

 heffen, uit vreeze, dat met het geheimzinnige ook de poëzie zijns 

 levens zal ondergaan, heui noodig ik uit om te oordeelen, of er 

 achter dien sluijer niet eene edeler, verhevener, mannelijker poëzie 

 des levens verborgen ligt, en oin mij te volgen in de geschiedenis 

 van de melodie der planten. 



Maar is het woord melodie, dat alleen ten opzigte der muziek 

 gebezigd wordt, hier niet al te willekeurig gekozen? Kan de af- 

 wisseling der kleuren in de planten eene melodie genoemd worden? 

 Is er overeenkomst tusschen het gezang van den nachtegaal en het 

 schitteren eeiier bloem? tusschen de opeenvolgende toonen als een 

 welluidend geheel en de in de ruimte gelijktijdig zigtbare kleuren? 

 tusschen geluid en licht ? 



Een blik in het wezen der kleuren, voornamelijk zooals zij ons 

 in het plantenrijk verschijnen, moge deze vragen beantwoorden. 



Zweven wij in gedachten tot de uiterste einden der bewoonde 

 aarde. Waar de korte zomer aan de barre, eentoonige poolstreken 

 eenige afwisseling schenkt, daar ontwikkelt zich een geringe, 

 düodsche, onaanzienlijke plantengroei. Lage struiken en vale den- 

 nen beschaduwen eenige tusschen de smeltende sneeuw schaars 

 ontluikende Saxifraga's en andere nederige plantjes, die zich met 

 moeite een' doortogt banen door den harden grond. Kleine bloemen 

 vertoonen zich hier en daar, doch zij verlevendigen geenszins de 



18* 



