- 279 — 



In Thibet groeit de bontbladerige boom Koenboem, van welken 

 slechts een enkel exemplaar gevonden wordt, dat bij de vereerders 

 van Boeddha in hooge achting staat, hoewel om andere redenen 

 als de gestreepte planten bij de beschaafde Europeërs. Op ieder 

 van zijne blaadjes draagt deze boom eene letter van de heilige taal 

 van Thibet, ten minste zoo verzekeren de priesters die hem bewa- 

 ken, en zijn ontstaan is in de poëzie van eene mythe gehuld. 

 Tsong-Kaba, de groote hervormer van het Boeddhismus in Thibet 

 (hij leefde omstreeks het jaar 1400), liet zich, voor hij zijn leven 

 in vasten en gebeden ging doorbrengen, het haar afscheren als een 

 blijk van hulde aan den Godmensch, wien hij zijne dienst wijdde; 

 en uit dit haar ontstond de heilige boom, die tot op den huidi- 

 gen dag het voorwerp is van bedevaarten en aanbiddingen. 



Maar het frissche groen, dat eens de lente heeft aangekondigd, 

 bewaart niet lang meer die oorspronkelijke reinheid, die helderlieid, 

 waardoor het een tijd lang het sieraad was der weder ontwakende 

 natuur; het stemt ons niet meer tot vreugde en de gestadige werkino- 

 des lichts ontneemt het de teederheid der jeugd. Allengs verdon- 

 kert het, allengs valt het ons minder en minder in het oog, en 

 vormt ten laatste den achtergrond voor de schitterende kinderen 

 van den zomer, de bloemen. Dan, in het stille middaguur, in den 

 gloed der zon, onder een' donkerblaauwen hemel, bij het gekweel 

 der vogelen en het gegons der bijen, dan zingen ook de planten 

 haren stillen lofzang, hare zwijgende melodie ten volle. 



Dat gevoelden onze voorvaderen, toen het licht des Christen- 

 doms nog niet over hen was opgegaan, en zij bij het wiegelen der 

 korenbloemen en klaprozen in het zonnige graanveld zich omrino-d 

 waanden door goede, in stilte weldoende geesten; dat gevoelden de 

 Indiërs, als zij zich in diepe aanbidding nederbogen voor den witten 

 Nelumbium, de goddelijke Waterlelie, de zetel van Iswara, de le- 

 venwekkende natuur; dat gevoelden de oude Grieken, als de roode 

 Anemone tot hen sprak van den vroeggestorven Adonis, als zij in 

 den Gladiolus de laatste klagt aanschouwden van Telamons zooii. 



En wij, met onze beschaving en verlichting, gevoelen wij niets 

 bij het aanschouwen der bloemen ? Doet de doordringende geest van 



