— 287 — 



In deze theorie leidde men alle kleurstoffen in de planten van 

 wijzigingen in het bladgroen af. 



Deze verdeeling, hoe vernuftig uitgedacht, is echter geenszins 

 van algemeene wettigheid. Wij zien toch dikwijls de blaauwe en 

 gele kleuren in één geslacht, in ééne soort, ja in ééiie bloem bij 

 elkander: Voor het eerste zij het Aconitum- en Linum-geslacht, 

 voor het tweede de Hyacinthus orientalis, voor het derde de Iris 

 en het Vergeet-mij-niet een voorbeeld. Kan de verdeeling in eene 

 xanthische en cyanische reeks dus geen algemeene regel voor het 

 gekleurd zijn der planten worden, zeker blijft het toch, dat som- 

 mige soorten en geslachten geel en rood in hare bloemen vertoonen, 

 en geen blaauw, andere daarentegen blaauw en rood, doch geen 

 geel, en in zooverre is de blaauwe Dahlia een steen der wijzen in 

 de horticultuur. 



Zoo wordt de Dahlia eene dichterlijke bloem, want ook in haar 

 streeft de mensch naar het onbereikbare, liet geheimzinni"-e. Maar 

 het is niet alleen om het blaauwe ideaal, dat de Dahlia's voor ons 

 eenige poëzie bezitten, hare veelkleurige bloemen herinneren aan 

 den snellen loop des jaars en brengen ons het afscheid van den 

 zomer, om ons in te leiden in den tijd, wanneer de bloemen al- 

 lengs plaats maken voor de vruchten. 



Wanneer het meerendeel der bloemen zijne melodie voleindio-d 

 heeft, dan zijn het de bladeren, die bij hun aanstaand vertrek die 

 melodie in den herfst door hunne bonte kleuren voortzetten. Door 

 de eerste nachtvorsten worden hunne cellen ongeschikt om hare 

 gewone verrigtingen te blijven vervullen; het bladgroen, alleen aan 

 zichzelf overgelaten , kan als kleurstof niet langer stand houden en 

 ondergaat eene chemische verandering. Onder den invloed van het 

 zonlicht verbleekt het, neemt eene gele kleur aan, verandert van 

 zamenstelling en heet dan xanthophyl of bladgeel; van daar de 

 gele kleur, die de bladeren van den Esch, de Linde, den Vlier- 

 boom in den herfst verkrijgen. Bij sommige bladeren echter neemt 

 het bladgroen eene roode of bruinroode kleur aan en verandert 

 dan tot bladrood (Erythrophyl). De Beuken en Berberissen en de 

 Wijnstok zijn ons hiervan voorbeelden. Bovendien zijn er nog vele 



