LETS AANGAANDE DEN HARMONISCHEN OVERGANG 



VAN HET 



PLANTEN- TOÏ HET DIERENRIJK. 



DOOR 



Q. M. K. VER HUELL. 



Wanneer men de natuur in haar geheel overziet, hoe treft'end 

 is dan niet die eenheid in de verscheidenheid der verschijnselen, 

 die harmonie tusschen dingen, ongelijk aan elkander door hare 

 vormen, hare eigendommelijke zamenstelling, door de krachten 

 waardoor zij bezield worden. Hoe is het geheel vervuld van den 

 ademtogt des levens ! ^ 



Als men zoo, met den grooten von humboldï, de natuur, in 

 den ruimsten zin genomen voor al het geschapene, beschouwt, dan 

 is die eenheid in de verscheidenheid gelijk aan eene oneindige 

 keten, waarvan de schakels, met steeds toenemende ontwikkeling, 

 al meer en meer harmonisch in elkander sluiten, en dan zweeft 

 u de verhevene gedachte voor den geest, dat zich alles vereenigt 

 in één volmaakt geheel, in God! 



Over een onderwerp, zoo rijk in bespiegelingen, uit te weiden, 

 liat buiten ons bestek. Het bestaan dezer harmonie zal echter 

 genoegzaam blijken, wanneer wij ons bepalen tot de mededeeling 

 van eenige voorbeelden ten betooge, dat, hoe groote verschillen er 

 ook tusschen planten en dieren mogen bestaan, beide natuurrijken 

 toch menigvuldige punten van aanraking hebben, zoodat zij als het 

 ware harmonisch in elkander vloeijen. 



Het regelmatig bewegen der bladeren van HecKsamm gyrans; 

 het plotseling ter neder slaan der bladeren van Miniosa pudica , 

 het kruidj e-roer-mij-niet ; het vliegen en insecten vangen door de 



